Melodi Ünlü
@melodiunlu
Reklam
Umudun tükendiği anda deli cesaretiyle düşmanın üstüne yürüyerek milletini esaretten kurtaranı kim mi sevmez? Getirdiği sistemle siyasal islamın çanına ot tıkadığı için cehaletten beslenenler sevmez. Cehaletten beslenenleri hurafelerle, yalanlarla besleyerek kesesini dolduranlar, üç kâğıtçılar, fırsatçılar da sevmez. Rüşvetle beslenenler ‘El kesesinden sultanım develer olsun kurbanım’ diyenler sevmez elbette!
Aynı evin içinde yaşayıp birbirimizin hikâyesini ne kadar biliyoruz?
Söyleme Bilmesinler, tek bir ailenin farklı üyelerinin iç seslerinden oluşan parçalı ama derin bir anlatı. Her bölümde başka biri konuşuyor; anne, baba, kardeş, evlat… Herkes kendi tarafından haklı, kendi yalnızlığıyla meşgul ve en çok da söyleyemedikleriyle yaşıyor.
Bu kitap şunu hissettiriyor: Aile dediğimiz şey, birbirini sevdiği halde birbirinin iç dünyasına çoğu zaman yabancı kalan insanların ortak hayatı.
Okurken anlıyorsun ki herkesin içinde, kimse bilmesin diye sakladığı bir şeyler var.
Ve bazen aynı evde yaşamak, birbirini gerçekten tanımak anlamına gelmiyor.
Sessiz, sade ama insanın içine dokunan bir kitap. Sonunda gerçekten ağladım. Hikaye boyunca çok keyif aldım okuduğum şeyden. Çok beğendim ve su gibi akıp gidiverdi. Yazarın okuduğum ilk yetişkin kitabıydı ve artık Şermin Yaşar kesinlikle benim için bir çocuk kitabı yazarı olmaktan çıktı bu muhteşem eseri ile. Diğer eserlerini okumak için sabırsızlanıyorum. Bu kitap öyle başarılı yazılmış ve gerçek ki, hakikaten hayatta bunlar yaşanıyor diyorsun. Her zaman ülkemizin gerçeklerini yansıtan kitaplara daha sıcak yaklaşmışımdır. Çok beğendim kesinlikle okunmalı...
Konusu aslında çok güzel; hafıza, unutmak, geçmişin insanın peşini bırakmaması gibi meseleler üzerine kurulu ve başlarken de, sona yaklaşırken de hikaye beni yakalayacak veya ha gayret bir şey olup tatmin edecek sanki sonunda hissi veriyor. Ama maalesef bu olmadı. Özellikle kitabın ortalarında artık iyiden iyiye sıkılmıştım. Anlatım sık sık tekrar ediyor, duygular aynı yerde dönüp duruyor ve açıkçası espriler bana fazlasıyla bayat geldi. 90'lar ve 2000ler havası garanti görülerek eklendiyse kitaba ne yazık ki tutmamış. Türk halkının bu kadar sevdiği bir temanın bu kadar kötü işlendiği bir kitap nadir bulunur. Bir noktadan sonra kendimi, ayıp olmasın diye kalkıp gidemediğim ama rahatsız hissettiğim bir sohbetin içinde gibi hissettim. Buna rağmen yarım bırakmadım, çünkü fikri gerçekten güçlüydü ve nereye bağlanacağını merak ettim. Ama dürüst olayım, son kısmı bugün oturup bitirmeseydim ve araya birkaç gün girseydi büyük ihtimalle yarım kalacaktı. Güzel bir derdi olan, iyi bir fikirle yola çıkan ama o etkiyi baştan sona aynı güçte taşıyamayan bir okuma deneyimi olarak kaldı bende.
