Melo Tako
@melotako
20 yaşındayım ve dünyada gözüme kestirdiğim tüm kitapları okumak istiyorum.
Kırmızı
Kırmızı en sevdiğim renktir ve kitabın kapağındaki kan kırmızısını öylesine beğendim ki; kitap okumayı çok da sevmeyen ben, bu kitabı hemen okumaya başladım.
Kitabı bir günde bitirdim ama "Ne anladın?" diye sormayın ne olur. Tek bildiğim, neden bu kitabı okumaya karar verdiğim. Ama ne anladığıma dair en ufak bir fikrim yok. Bir sürü hikayeler vardı içinde, kardeşini öldüren bir kardeş de göremedim; gördüysem de hatırlayamıyorum.
Ben masumum; kırmızıyı çok seven bir masum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir çift patik ve ayaklar
Fransızca öğreniyordum. YouTube'dan fransızca bir şeyler izlemeye karar verdim. Bunlardan birisi: Notre Dame de Paris Müzikali Belle (1998)'ydi. İzledim ve çok beğendim. Günlerce Belle şarkısını dinledim. Müzikalden, oyuncuların mimiklerinden, şarkıdan, bilmediğim o fransızca kelimelerden bir anlam çıkarmaya çalıştım. Az çok bir fikir sahibi oldum bunlardan. Sonra kitabını da okumalıyım dedim. Çok merak etmiştim çünkü. Müzikaldeki bir şarkı bile beni bu kadar etkileyebildiyse, kitabıda harikadır dedim. Arkadaşımla kitabı alıp okumaya karar verdik. İlk 45-50 sayfasında fazla betimlemeden dolayı biraz sıkılmıştık ama her şey sonra başlayacakmış meğer.
Ben çok beğendim kitabı. Sonunda üzüldüm, üzülmeyi de pek sevmem. Duygularımı belli etmeyi ve çoğu zamanda onlarla yaşamayı sevmem. Ketum biriyimdir. Aslında çok duygusalımdır ama onları yaşama konusunda bazı kalın çizgilerim var.
Kitapta herkes mutlu olsun isterdim, ama herkes bir yerde öldü, öldürdü, öldürüldü. Sağ çıkanda bir yazar, bir de keçi oldu. Halbuki ilk yazar ölür sanmıştım; açtı, susuzdu. Yazdığı oyun da tutmamıştı, parasızdı. Kafasını sokacak bir çatısı bile yoktu. Hayatta kalmayı bir o başardı, bir de keçi.
Kendime en çok da Claude Frollo'yu yakın görmüştüm. O da bana benziyordu ya da ben ona benzemek istiyordum. Düşünce şekliyle, duygularını fazla yansıtmamasıyla -sondaki duygu patlamasını saymazsak-, çok okuması; çok çalışmasıyla olmak istediğim gibi biriydi o rahip. Ama sonra her şeyi berbat etti. Duyguları onu ele geçirdi, ona göre şeytanın işiydi bu. Kızgın, sinirli bir adam oldu; duyguları karşılıksız kalınca. Güzel Esmeralda'yı ele verdi. Nasıl kıydı ona hala anlayamıyorum.
Bu arada 10'lu yaşlarımdan beri, kendi ayağımda dahil, çıplak ayaklara pek fazla bakamıyorum. Reklamda bir ayak görünce, hemen
Sevgili Olric'imEdebiyat
Aslında bu kitabı okumaya başlamamın nedeni, bir arkadaşımın Olric diye birinden bahsetmesiydi. Ona "Turgut'un Olrici" diyordu. Merak ediyordum, bu Olric kimdi? Arkadaşım anlattıkça o Olric'ten benim kafamdada bir tane var olduğunu fark ettim. Çok fazla hayal kurmamı sağlıyordu bu benim Olric, benimle sürekli dur durak bilmeden sohbet ediyordu. Beni sınav yılımda hiç yalnız bırakmayan, kafamı yoran, beni çok düşündüren bir Olric...
Bu kitabı okuyorum çünkü bu Olric'in zayıf yönlerini bulup onu kafamda yok etmek istiyorum. Benim Olric'im gerçekten şahane, çok özel biri. Ondan ayrılmaktan korkuyorum. Ama canım Olric, sen ne yanlış bir zamanda buldun beni; sınavıma çalışmalıyım, bırak beni ne olur! Koç'u kazanınca, söz birlikte portakal yemeye Antalya'ya gidelim. Ünlüymüş oraların portakalı, bugün bir haberde izledim.
edit: Allah, noktalama işaretlerini başımızdan esirgemesin!
edit: (kitaba başlamamdan birkaç gün sonra)
“Hayallerle boğuşuyorum, gün ışığına çıkarıp toz edeceğim onları.”
Turgut’la şimdiden anlaşmaya başladık :) O da Olric’in kökünü kazmaya başladı gibi görünüyor.
Bana yardım edebileceğini biliyordum Turgut!