Ludo kendini bir kraliçe gibi hissediyordu, birinin bir yerlerde bu kraliçeyi beklediğine inanıyordu, ama dünyanın herhangi bir yerinde onu bekleyen kimsecikler yoktu.
Babam öldü. Ne yapacağımı bilmiyorum. Günlerle ve gecelerle ne yapacağımı bilmiyorum...Yazlarla ne yapacağımı bilmiyorum... Tüm anılarla ne yapacağımı bilmiyorum, geçmişle ne yapacağımı bilmiyorum, gelecekteki günlerle ne yapacağımı da.
Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Aramızdan ayrılan kişiden mi, yoksa kendimizden mi? Yoksa yokluğun kendisinden mi? O denli yok ki, her anı yokluğuyla dolduruyor.