Can Yücel diyor ya "Gitmek gerekir bazen. Fazla yormadan, daha çok bıktırmadan. Eğer vaktiyse ardına bile bakmadan." Bu sözün üstüne söylene bilecek en uygun şeyi sanırım Oğuz Altay 'ın satırlarında buldum, "Gitmek çözüm değil de, insan kaçmanın başka türlüsünü bilmiyor ki."
Ben ikide birde böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil... İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile... Sadece bir yalnızlık ihtiyacı.
"İkimizde aynı şehirdeyiz ve birbirimize varmamız için yarım saatten az bir zaman yeter. Buna rağmen o orada, ben buradayım...
Dünyada şimdi onunla yan yana bulunmamamız kadar mantıksız ve lüzumsuz ne var acaba?