medoğan
@memindogan
TİTİZLİK İSTEYEN BİR ÇALIŞMADin
Bir Vahşi romanı....
Siyer-i Nebi'yi esas alan bir roman. Rasulullah (sav) ve Ashab-ı Kiram Efendilerimizin hayatlarından, ilişkilerinden, diyaloglarından kesitler sunan bir roman.
Tarihi süreçleri, hele hele Siyer-i Nebi gibi bir süreci esas alan romanların yazılmaması (roman yerine belgesel tercih edilmeli), yazılacak ise çok ama çok dikkatli bir şekilde yazılması gerekir. Çünkü, söylenen her söz, yazılan her satır tarihe düşülmüş bir nottu ve vebal yükler, Yazar'ın omuzlarına. Zira okurların kahir ekserisi, okuduğunu "doğru" kabul eder.
Ayetler var, Hadisler var. Ama bir de bunları aşan yorumlar var. Bir okur olarak, "şu bilgiler yanlış" noktasında değilim. Zira o bilgiye sahip değilim. Ama hissediyorum ki yorumlar kimi yerlerde aşkın vaziyette. Yazar, yorumunu, Bilal-ı Habeşinin bayılması sonrasında Vahşi'nin ezana devamını anlatırken, ezanın NİHAVENT makamında olduğunu söyleyecek noktaya taşıması, ne kadar hassas olunması gerektiğini ortaya koyuyor.
Şener İşleyen, Pirehan'dan sonra Rammah'ı kaleme almış. Bu eserde de, Yazar, edebi cümleler, yoğun duygular ve tarihe dayanan kurgular ve derin yorumlar ile yol almış. Kimi yerlerde duygular öyle yoğunlaşmış ki, okur, o anı yaşayabiliyor.
Vahşi'nin bir kız çocuğunu diri diri toprağa gömmesi ve hatta bundan öncesinde çocuğun babasının gömememesi.
Vahşi'nin, Rasulullah (sav) Efendimiz'den Mescidde af dilemesi...
Rasulullah (sav) Efendimizin Vefatı....
Bunlar, duygu yüklü satırların sadece bir kaçı.
Emek verilmiş, kaynaklara müracaat edilmiş, kaynaklar eserin sonuna alınmış.
Tebrik ediyorum, hayırlara vesile olması temennisi ile...
Al-i İmran/76Hayat ve İnsan
"Hayır, öyle değil! Her kim ahdine vefa gösterir ve günah işlemekten sakınırsa, bilsin ki Allah o sakınanları sever."
“Rabbime iltica etmeliyim . Ondan af dilemeliyim. Başka gidebileceğim bir kapı yok ki”
Yazarın harika, tabiat betimlemeleri, duygu benzetmeleri, olay irdelemeleri, mekan tasvirleri ve kelime zenginleştirmeleri ile doldurulmuş dört hikaye. Ama “her şeyin fazlası zarardır”. Keşke bu kadar boğmasa idi.
Bir de, kitabın ası “mürebbiye” yerine “geç ödenen borç” olmalıymış.
