İçindekiler
Sırasıyla içindeki öyküler
1) Hafızan'nın Hikayesi
2) Akla, Tarihi Övgü
3) Tek Gözlü Hamal
4) Memnon ya da Bilgelik
5) Scarmendeto'nun Seyahatlerinin Hikayesi
6) Teselli Bulan İki Kişi
7) Bir Türk'ün Fakirlerle Dostu Bababec Hakkındaki Mektubu
8) Renkler Hakkında Hüküm Veren Körler
9) Bir Hint Masalı
10) Cosi-Sancta
11) Akla Kara
12) Babaouc'un Rüyası
13) Kont De Chesterfield'in Kulakları ve Keşiş Goudman
14) Eflatun'un Rüyası
Merhaba arkadaşlar. Voltaire serimizi şimdilik tamamladık. Yazarın da dediği gibi, ‘bir seçim yapmak gerek’ evet. Tamamen katılıyorum. Vejetaryen olmayı da kesin bir dille reddediyorum. Hayvansal gıdalar olarak tanımlayacağımız bu terim pek çok insan için zaten ilginç bir durum. Ve ben kesin bir dille bunu reddediyorum. Ancak yapanlara yani hayvansal gıdaları yemeyenlere asla karşı değilim, kendilerine saygı duyuyorum, hatta isterse hiçbir şey yemesinler tamamen kendi bilecekleri iş ve beni hiç ilgilendirmiyor. En azından ben olaya tamamen açık ve dürüst yanaşıyorum. Özellikle kendi hemcinslerimin sözde et yemeye hayvan katliamı deyip birkaç kişiyi etkileyeceğini düşünerek hareket ettiklerini gördüğümde. Ben kartlarımı açık oynuyorum. Siz yemeyin, sağlıklı besleniyorum diye kendinizi kandırın ve sonra da hastalıklara karşı güçsüz kalın. Tamamen sizin tercihiniz.
Diğer yandan yazar giriş kısmından itibaren bu işin tarihçesine çok fazla değinmiyor. Bizlere sunduğu örnekler hep bir kıyaslama ve açıklama üzerine. Ben bilerek isyanımı en baştan yaptım aslında. Yazarın özelinde hayvanları yemenin doğru olmadığını, diğer dinler ve öğretilerde bu konudaki düşünceler ve filozofların katkısıyla harmanlanmış bir kaynak çıkıyor karşımıza. Bu şekilde bir araştırmanın ürünü olması da kitabı ilgi çekici yapıyor ki ben kitabı da beğendiğimi söyleyeyim. Ama abartılmaya yani bel altı vurmaya da karşıyım. Hayvan yemek deyince hemen sevimli canlılar deniliyor mesela buna karşıyım ben. Yenilebilir hayvanlar zaten bellidir. Bizler mesela kedi, köpek gibi hayvanları kesip yemiyoruz zaten. Bunun vahşet ve şiddet olduğunu biliyoruz. Bize yenilebilir denilen hayvanlar nelerse bunları yiyoruz ki hayvan yemek denildiğinde günde bir hayvan yemekten de bahsetmiyoruz. Aslında bu, herkesin bildiği
Reklam
Merhaba arkadaşlar. Voltaire herkes ve adeta her şey hakkında yazmışken bizler hakkında da yazmazsa olmaz diyordum ki sonunda sıra serinin en merak ettiğim kitabına geldi. Ancak beklediğim gibi bir eser çıkmadığını söylemem gerekiyor. Bunun sebebi yazarın aşağılaması, eleştirmesi yahut buna benzer durumlarla yüksekten bakarak bir yazı kaleme alması değil. Haydi hep beraber bu eseri incelemeye ve anlamaya çalışalım.
Yazar, bu eserinde Türkler ve Müslümanları eleştirmek yerine bakış açısına adeta bu unsurları ekleyerek bir Batı eleştirisi yapıyor. Ötekiler dediğimiz kısımda İsveç Kralının anlatılması da aslında bizim beklediğimizin aksine Türkler ve Müslümanlar kısmını daha yüzeysel hale getiriyor ki biraz da objektiflikten uzak olmak üzere biz Türklerin hem çok agresif hem de çok sakin olduğunu anlatırken aynı zamanda hoşgörü sahibi olmadığımızı yani Müslüman olmayanlara karşı tutumlarımızın tiksintiye vardığını söyler. Tabi bunu yaparken de öyle bir anlatım benimsiyor ki Voltaire, aslında onun hayranlık duyduğunu anlasak da hayran olduğu kişi kendilerinden olmadığı için ne kadar nefret ettiğini de görüyoruz. Bu hep böyledir, hayranlık uyandıran biri eğer kendilerinden değilse saygıyla karışık bir korku ve nefret kaplar bunların içini ve bunu her satırda hissederiz. Tabi hangi gözle baktığımıza da bağlı, aman ne güzel övüyor diye düşünürsek hiçbir eleştiri fark edilmez ve baştan sona bir övgü kitabı zannedebiliriz. Yine de o hayranlığı hissetmek bile insanı gururlandırıyor diyebilirim.
Biz yine olabildiğince objektif bakmaya çalışırsak öncelikle şunu belirtebiliriz. Voltaire’ye ait böyle bir eser yok. Bu yüzden de Voltaire basımlarında Fransızca hatta bazen yanında İngilizce gördüğümüz hangi dilden çeviri yapıldığına ait bir bilgi de yok. Bu çok önemli değil de derleme
Merhaba arkadaşlar. Hepimize mutlu bir cumartesi günü diliyorum. Hiciv romanlarından devam ediyoruz. Bu eserde bizlere Huron karakteri eşlik edecek. Kendisini anlatmak için sabırsızlanıyorum şimdiden. Daha önce de okuduğum hikayelerden biriydi ama elden geldiğince bu daha güncel baskıda eseri anlatmaya çalışacağım. Peder Quesnel ile kitabın ilk sayfasını açar açmaz tanışıyoruz. O ve onun karakterine değinen o kısa yazıyı şimdi ekliyorum ve göreceksiniz daha başlamadan ilginizi çekecek. Hatta hemen o bilginin olduğu sayfayı sizlere aktarayım istiyorum:
hizliresim.com/ojqjwaf
Şimdi Huron karakterini selamlayarak başlayalım. Kendisi bir yetim ve bir Kızılderili. Başlarda gerçek anlamda hiçbir şey bilmiyor ve cahilliğin vücut bulmuş hali. Ancak bu vücut gelişen süreçte adeta kendini bulacak, yeniden doğacak ve kitap okumaya başlayacak. Okudukça, daha fazla okuması gerektiğini fark edecek. Merak duygusu gelişecek ve öğrenme açlığı çekecek. Yine devam eden süreçte artık insanlarla konuşmaya ve sorular sormaya başlayacak. Bundan iyisi can sağlığı.
Tabi arada bizler hiciv sanatının, daha doğrusu hicve neden sanat gözüyle baktığımızın açıklamasını yapacağız. Çünkü Safdil aslında Voltaire’nin sırf Fransa’da geçirdiği zamanı ve durumu eleştirmek için kaleme aldığı bir kitap. Safdil aracılığıyla yaptığı araştırmalar da sorduğu sorular da önemli. Mesela kitaptaki emirlerle buna göre yapıldığı söylenen ibadetlerin alakası olmadığını ondan öğreniyoruz. Ahlakın ne olduğunu sorguluyor, hukukun neye göre düzenlendiğini düşündürüyor, dini değil dini kendine göre koydukları kurallara göre yaşayanları eleştiriyoruz bu eserde. Özellikle din benim için en önemli kısım. Bizde de sorsan herkes Müslüman ama, hepsinin inancı ibadeti bambaşka şekillerde. Voltaire’de burada iyi bir
Merhaba arkadaşlar. Mutlu bir cumartesi sabahı diliyorum hepimize. Sadık veya Kader ve Zadig isimli baskılarıyla karşımıza çıkan bir Voltaire eserinden bahsedeceğiz. Sadık ve Zadig aslında aynı anlamlara geliyor. Benim de adım olan Sadık, Arapça olarak doğru sözlü, doğru ve gerçek anlamlarına gelirken; Zadig ise bu ismin İbranicesi olup hak bilir anlamına gelmektedir. Ayrıca Voltaire’nin bu eserini İş Bankası ve çok kaliteli bir baskıyla karşımıza çıkan Alfa yayınlarından okumak isteyenlere göndereceğimizi şimdiden belirtmek isteriz. İş Bankası yayınlarının orijinaliyle tıpkıbasım olduğunu, diğerinin kırpılmış olduğunu belirtelim. Zadig ou la Destinee ve Histoire Orientale ise eserin orijinal isimleri. Ancak hepsinden daha orijinal olan o cümleyi ayrı bir paragrafta açıklamak istiyorum:
“Size, hiçbir iş yapmak zorunda olmamak gibi bir saadete sahip eski bir bilgenin sırf zevk için kaleme aldığı Sadık’ın Öyküsü adlı bir kitabın çevirisini sunuyorum.”
Bu muazzam bir giriş cümlesi değil midir? İçerik ise daha da şahane. Çünkü Voltaire’nin asıl amacı bolca soru sormak, karşısındakini sorular denizinin içine atmak, sonra onu eleştirmek ve hiciv sanatını sonuna kadar uygulamak. Ve oldukça esprili bir dille yaptığı bu sanatını bir de edebiyatla harmanlayınca ortaya neler çıkıyor bir bilseniz. Ve bu esprili dil aslında acı ama komik gelen durumlar vardır ya bunun özeti gibi çıkıyor karşımıza. Mesela hiç evlenmemiş yazarın şu cümlesini ekleyelim istiyorum. Evliliğin ilk ayı balayı ikinci ayı ise zehir ayıdır, diyor. Nasıl anlamak isterseniz. Bundan daha güzeli ve daha acı olanı ise yazarın, bu anlattığı hikayeden başka maceraları da aradığını ancak çevirisini ve tabi önce bulunmasını beklemeseydi. Sanırım yıllardır ses çıkmadığı için devamı bulunamadı. Ancak oldukça eğlenceli
Merhaba arkadaşlar. Şimdiden 29 Ekim Cumhuriyet Bayramımız Kutlu Olsun!
Hikayeler baskısı da 1991 yılında 2 cilt halinde yayımlanan eserlerden bir diğeri. Ancak bu, diğer cilt halinde kitaba göre daha kısa (şükürler olsun) olduğu için okunması hem daha kolay hem de hikayeden çok bir öğüt kitabı gibi kaleme alındığı için daha iyi okunduğunu ve akılda kalıcı olduğunu düşündüğüm bir seri. Hatta Voltaire okumaya bu tarz, günümüzde yazılsa ‘Deneme-Hikaye Kitabı’ diyebileceğimiz bir eserle başlamak bence yazarla tanışma ve kalemini görme açısından çok iyi bir fırsat. İçerik bilgisini ise en aşağıda paylaştım.
Peki bizler bu hikayelerde nelerle karşılaştık ve karşılaşıyoruz. Onun daha önce okuduğumuz kitaplarından bize gelen düşüncelerinin yansımasını görüyoruz. Yani bir felsefeyi sorguluyor, mesela neden yaşıyoruz diyor değil mi? Daha sonra bir insanın neden yaşadığını maddeler halinde veya maddesel olarak tartışmak yerine varlığın derinliğine inerek çıkardığı, aslında çoğunda edebi bir amaca da sahip olmadan hikayeleştirdiğini görüyoruz. Kimi zaman fakir bir yaşamı anlatıp bu yaşam üstünden eskilerin ‘Burjuva’ dediği hayata dair muhteşem övgülerini (!) sıralarken diğer yandan da ahlak ve vicdan gibi kavramları öne çıkardığı hikayeler ile karşılaşıyoruz.
Mesela Micromegas hikayesine değineceğimi önceki baskı için açıklamıştım. Bu, benim daha önce de okuduğum kitaplardan biridir aynı zamanda. Ancak şöyle bir karmaşa var ki Micromegas olarak geçen kitaptaki öykülerin çoğu önceki ciltte kaldı. Micromegas ise bu cilde eklenmiş. Ve burada bir sorgulama yapacağız. Bir şeye neden ‘Büyük’ deriz. Mesela birkaç örnek verirsek, büyük adam, büyük iş, büyük buluş gibi kavramlar kullanılır bazen. Yazar burada yani bu hikaye özelinde insanların büyük dediği şeylerin gerçek değerini
Reklam
Reklam