İşçiler bu yalanları yayan rotatif makinelerini neden parçalamıyor, neden sadece konuşup sövüyor, ama sonra hiçbir şey olmamış gibi günlük işlerine gidiyorlardı?
Ateş etsenize...ateş edin, katledin, öldürün...Neyi öldürmek istiyorsunuz sahi? Sefil evlerimizi kurşunlayarak öldürebilir misiniz...açlığımızı...hastalıklarımızı...ya işsizliğimizi? İşçi katilleri sizi! Yaşasın, yaşasın, tabacalarınızla ve toplarınızla asla öldüremeyeceğiniz o şey yaşasın: YAŞASIN DÜNYA DEVRİMİNİN ZAFERİ!
Yüzleri renksizdi, sessizdiler. Bu yüzler yılların ağır işlerinin yorgunluğunu ve gündelik endişelerin ortak izini taşıyordu: adeta ezilen sınıfların üniformasıydı bu izler.