İnsan, fabrikadan çıkan bir araba gibi parlak, pürüzsüz ve ışıltılı doğar ama zaman geçip on yılları geride bıraktıkça yer çekimine yenik düşen suratının derileri aşağı doğru sarkarak onu hep mutsuz gösterir. Hüzün, insanoğlunun ölmeden evvel giydiği son kostümüdür.
Hayatın her zaman kuşlu, böcekli, martılı, çiçekli, zengin ve başarılı tarafına ortak olmaya meyilli insanlar ölümün de akılda kalan, yüzyıllara yayılan, tanrının senaryolarından intikam alırcasına acıtan, unutulmazlarına taliptirler.