Kırdığın kalbe iyi bak…
Çünkü bir insanın kalbi, sandığından daha sessiz kırılır. Gürültü kopmaz, fırtına çıkmaz; sadece içten içe eksilir, azalır, susar. Ve o kalp bir gün gerçekten susarsa, artık hiçbir söz onu eskisi gibi konuşturamaz.
İnsan en çok, değer verdiği yerden kırılır. Çünkü en savunmasız halini orada bırakmıştır. Güvenini, sevgisini, belki de en saf duygularını… İşte bu yüzden bir kalbi kırmak sadece bir anlık öfke değildir; bazen bir insanın içindeki en güzel duyguları da alıp götürür.
O yüzden kırdığın kalbe iyi bak…
Belki bir daha sana aynı yerden bakmayacak.