"Ve bazen kimse suçlu değildir,'' diye mırıldandım onay almak istercesine başımı kaldırıp yüzüne bakarken. Çenesini başımdan çekmişti. "Değil mi?"
"Değildir," dedi bir kez daha saçlarımın arasını öperken.
''Git uyu,'' diye tekrar etti oğlan, yorganını açıp içine girerken.
''Bir dahaki doğum günümde alacağım kitabını senden.''
''Çıkarken kapıyı da kapa.''
Küçük kız kitabı aldığı yere geri bıraktı, ardından üzgün adımlarını kapıya yöneltti. O ne kadar yakın olmak istese de oğlan onu hiç sevmiyordu. ''İyi ki doğdun Varis,'' dedi küçük kız, kapıyı kapatıp çıkmadan önce. Bir umut, kitabı göğsüne bastırıp çıkabilmeyi istemişti o gece o odadan. Varis'le uyumak istemişti ama kitabı olsa da olurdu. Kitabı da olmamıştı.
Zaten kitaplarını bana tercih ediyor hep, diye düşünmeden edemedi. Odasından da kovdu zaten! Bir gün Varis, küçük kızı kitaplarına tercih edecek miydi?