İnsanın yüreğinin iyi olması için akla ihtiyacı yoktur. Bana zaten bu ikisi pek birlikte olmuyor gibi geliyor. Gerçekten akıllı bir adama bakıyorsun, hiç de iyi biri olmadığını görüyorsun.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
SPOILER!
Scrooge gibi bu kadar katı, duygusuz, taş kalpli birini bile eskiden yaşadığı duyguları anımsatarak her şeye olan bakış açısını nasıl değiştirebileceğimizi çok güzel anlatmış. Ancak ben Scrooge'un değişiminin ona benzer diğer insanlara biraz haksızlık olduğunu düşündüm, sonuçta her gün herkesi ona hayatı anlatacak hayaletler çıkmıyor! Bizim buradaki yükümlülüğümüz ise, -muhtemelen Dickens'ın anlatmak istediği- bol bol kitap okuyup, gerek başkalarınım düşünceleriyle, gerek kendi düşündüklerimizle bize yol gösterenler olmadan kendi yolumuzu oluşturmak. Kitaplar da bir nevi bizim hayaletlerimiz değil midir zaten? Bazen geçmişimizi, hatalarımızı yüzümüze vurur, bazen anın tadını çıkarmamız gerektiğini hatırlatır, bazen de geleceğin vadettiği umutlardan bahseder!
Kalbi iyilik ve mutlulukla dolmuştu, bu da ona yetiyordu.
Kiliseye gitti, sokaklarda dolaştı, oraya buraya koşuşturan insanları seyretti, çocukları sevdi, dilencilerle konuştu, evlerin mutfaklarına, camlarına baktı ve her şeyin ona zevk verdiğini farketti. Hiçbir yürüyüşün hatta hiçbir şeyin ona bu kadar büyük bir mutluluk yaşatabileceğini hayal bile edemezdi.