Daha anlayamamıştı, sonunda ölüm olan bir hayatta mutlu son olmasının mantığa aykırı olduğunu. Ölüm mutlu bir son olamazdı. Kimse için. Ama yine de insanlar , kendilerini kandırmak için hayatlarını dönemlere bölüyorlar ve ancak o dönemlerde mutlu sonlar uydurabiliyorlardı. Oysa hayat her bölümde ayrı bir hikayenin döndüğü neşeli bir dizi değil , sonunda herkesin öldüğü ve katilin bulunamadığı sıkıcı bir filmdi.
“Ben böyleyim!” demek kadar korkunç bir söz yoktu. Ama ben hep böyle söylemiştim . Değişemeyeceğime inanmak o kadar kolaydı ki! Yokuş aşağı inmek kadar zevklisi yoktur. Hele tırmananlarla alay etmek ne kadar da rahatlatırdı ruhumu! Zayıf olduğum için kötüydüm. Tırmanamadığım için normal olmadığımı kabul ettirmeye çalışıyordum.
Çok çok iyi bir kitaptı başından sonuna kadar sürükleyici gidiyor olaylar çok iyi ustalıkla anlatılıyor elinizden bırakmadan okuyup bitirmek istiyosunuz ama en vurucu olan şaşırtıcı olan kısımlar sonları (spoiler) çok çok beğendim geçmişe dönüp olayların sarmal yapıda birbiri ardında olması sanki birini çıkarttığımız zaman diğer her şeyin bozulucak olması yaşanıcak olan şeyin eninde sonunda yaşanıyor olması çok iyi anlatılıyor kitabın en sonunda karakterimizi ilk defa bir ailesi varmış gibi görmek de çok güzeldi