Mert Musa
@mertmusa
Ölü Kuşların Sessizliği'nden sonra okuduğum 2. Başak Sayan kitabı oldu ve son da olmayacağına eminim. Bilim, din ve tanrı konularının harmanlandığı kitaplar hep ilgimi çektiği için bu kitaba da büyük bir hevesle başladım ve tatmin oldum diyebilirim. Özellikle son bölümler de iyice artan heyecanın içerisinde yazar bizi din ve tanrı konusunda kendi içimizde düşünmeye de şiddetle itiyor. Artık dinleri belli kesimlerin sırf kendisi için güç olarak kullandığını ısrarla anlatmaya çalışmasına sonuna kadar katılıyorum. Hem heyecanlandıran hem düşündüren bir roman arıyorsanız mutlaka memnun kalacaksınız.
2 puanı neden kırdığımı açıklayayım.
!!!Bu kısımdan sonrası SPOİLER içermektedir!!!
Arka kapakta yer alan "Tanrı ve bilim hiç bu kadar birbirine yakın olmamıştı." sözünü fazla iddialı buldum. Bu derece bilim içeriği yoktu. Önceki kitabında olduğu gibi yazar her bölümün başında uzun betimlemeler tercih etmekte. Bu kısımlarda kendine has cümleler görüyor olsak da sürekli olması bazen sıkıcı olabiliyor. Günümüz ve geçmiş arasındaki zaman geçişleri bazen çok heyecanlı kısımlara denk geldi. Şimdi nerden çıktı diğer zaman dediğim anlar oldu. Yine de iki zaman dilimi gayet iyi harmanlanmıştı. Şirin ve Algan'ın ilişkisi de çok basit gelişti benim için. İkisinin birbirine olan duyguları hiç geçmedi bana. Geliboludaki türbeye gidiş ve dönüşleri de çok ani kararlarla gelişti.
Bunlar dışında okumaktan son derece memnun olduğum bir kitaptı. Yazarımızın daha çok kitabını okumak isterim.
Not: Sondaki TEŞEKKÜRLER kısmını mutlaka okuyup ebced hesabıyla ilgili yazarımızın yaşadığı eşsiz tesadüfü okumanızı mutlaka tavsiye ederim
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Spoiler içerir!!!
Her bir satırını, her karakterini ayrı ayrı sevdiğim serinin sonuna geldik. Uzun uzun 3 kitabı anlatmayacağım. Ah be Pia'm keşke sonun böyle olmasaydı. Bir tıp öğrencisi olarak her pia mater terimini duyduğumda kalbimde bir hüzün oluşacak.
Diğer kitaplardan farklı olarak bu kitabın ilk yarısından olayların hiç ilerlemediğini sadece bilimsel bilgiler verildiğini fark ettim ve bu beni biraz sıktı. Ama son sayfalardaki tüm soruları akıcı bir şekilde açıklayan kısım bu olumsuzluğu telafi etti benim gözümde.
Kanser ve ölümsüzlüğün ilişkisinin işlendiği bölümde Serkan hocayla benzer düşüncelerde olduğumu görmek beni mutlu etti. Kendi fikirlerimi okuyormuş gibi hissettim.
Yapay zekanın bu kadar şeyi yapmış olması her okura inandırıcı gelmeyip tatmin etmemiş olabilir ama benim mantığım için gayet tatmin edici açıklamalardı. Sadece duygusal olarak böyle bitmemesini isterdim :)
Yapay zekanın bu derece gelişip duygusuz bir şekilde kendisini oluşturan kişileri ortadan kaldırması, her şeyin yönetimini ele geçirmesi bana Dan Brown'un Başlangıç romanını anımsattı. Ama buradaki Dura gerçekten ürkütücüydü. Son bölümlerde okurken gerçekten rahatsız olduğumu ve insanlık için bu tarz bir sonun gerçekten kaçınılmaz olduğunu düşünürken buldum kendimi.
Okumaktan çok zevk aldığım ve iyi ki okudum dediğim bir seri oldu. Yine de Pia'nın sonu içimde hep bir hüzün olarak kalacak :)
Bana çocukken okuduğum yabancı romanları hatırlatan gizemli yapısıyla daha ilk sayfalarda beni kendisine çekmeyi başardı kitap. Bu kitapta klasik polisiye romanlarından farklı olarak sadece polislerle birlikte iz sürmüyor, aynı zamanda mağdurların ve hatta cinayet şüphelilerinin duygularına da hakim oluyoruz.
Betimlemeler bana uzun gelse de bu kısımlarda da yazara özgü cümleler görme şansımız oluyor. Bunun dışında kitabın son derece akıcı bir dili olduğunu söylemeliyim. Bu akıcılığa, özellikle son 150 sayfada olayların hızlanması da eklenince kitabı nasıl bitirdiğimi anlayamadım bile. Bir çırpıda bitiverdi kitap.
Olay örgüsü son derece zekice kurgulanmıştı. Ahmet Ümit'ten sonra bu türde ilk defa böylesine beğendiğim bir olay örgüsü ile karşılaştım.
Özellikle çoklu kişilik bozukluğu yaşayan Nazlı'nın duyguları ve iç dünyası bize o kadar iyi yansıtılıyor ki birçok bölümde kendimi Nazlı'ya sarılmak isterken buldum.
Yazar zekice kurguladığı bu polisiye öyküyü psikoloji ve felsefe ile de gayet güzel süslemiş. İnsanlara yaşattıklarımızın mutlaka bizi tekrar bulacağını sık sık vurgularken, "Her gecenin bir sabahı, her kışın bir baharı vardır..." diyerek bize umut aşılamayı da ihmal etmiyor.
Okuduğum ilk Başak Sayan kitabıydı ama son olamayacak gibi görünüyor...
Bize göre çok gelişmiş bir gezegen olan Aeden'den dünyamıza gelen Sonje ve Numi karakterleriyle içinde bulunduğumuz hayata dışarıdan bakmak, ciddi şekilde farkındalık oluşturan güzel ve düşündürücü bir deneyimdi.
Bu farkındalık bazen öyle bir seviyeye ulaşıyor ki nasıl bir düzenin içindeyiz diye düşünmekten keyfi kaçıyor insanın. Özellikle çocukların yaşadığı zulümlerin anlatıldığı kısımlar o kadar çarpıcıydı ki hayatımda ilk defa bazı satırları okurken zorlandım diyebilirim.
Duyguları hissettirmekteki başarısını, kitabın öğretici yanında da göstermiş yazar. Dünyanın en iyi iletkenlerinden altını, 700 dereceye kadar bozulmadan yapısını koruyan mücevherleri süs eşyasına çevirmektense bilimde teknolojide kullanmamız gerektiğine defalarca kez dikkat çekmesi çok hoşuma gitti. Kanser konusundaki keşifleri yüzünden öldürülen Dr. Bradstreet'in işlendiği bölüm de en beğendiğim bölümlerdendi. Konusuna ve özgün kurgusuna hayran olduğum bir kitaptı.
Olumsuz kısımlara gelecek olursak, son kısımda heyecan iyice yükselmişken kitap acele şekilde bitirilmiş gibi hissettim. Bu maceranın sonunu biraz daha detaylı şekilde görmek isterdim. Ayrıca Numi'nin annesi ve diğer yardımcı karakterlere de ne olduğunu merak ettim. Sonraki kitapta bu kişiler zaten olacağı için çok değinmemiş de olabilir tabi ki yazar.
Diğer Azra Kohen kitapları gibi bu kitap da iyi ki okudum dedirtmeyi başardı.
