Merve UNCUOĞLU
@merve_uncuoglu
21 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Alain de Botton insanın tarihten bugüne anlam ve mutluluk arayışında mimarinin etkisi üzerine güzel tespitler sunuyor.Kitabın; sanatın,coğrafyanın ve teknolojinin estetik algımızı nasıl şekillendirdiğini ve bunun mimari yapılar üzerinden dışavurumunu tarihsel süreçte inceleyebileceğimiz bir akışı var. Mimari yapılar dönemin estetik algısını mı yansıtmalı yoksa tamamen işlevsellik üzerine mi inşa edilmeli?Sadelikte de bir estetik kaygı yok mudur ?Mühendislik mimari tasarımların geleceğini nasıl etkilemiştir? gibi soruların cevapları çok anlaşılır bir dille verilmiş. “Çevremizdeki nesnelere anlam yüklememiz,vakit geçirdiğimiz insanların ifadelerini önemsememiz kadar doğaldır.”Bu cümle, mimarinin bazen farkında olmasak da doğal yaşamımız içinde gelişen olağan duygularımızı ne kadar etkilediğini düşündürdü bana. İdealize edilmiş sanat eserlerinin amacı ilham vermek ve bu yolla insanın en yüce duygulara ulaşmasını sağlamaktır.Peki idealize edilmiş mimari eserler de aynı işlevi görür mü yoksa mimarın iyi niyetli bir çabası olarak mı kalır? Zihninizde bunun gibi birçok sorunun oluştuğu,üzerine uzun uzun düşünebileceğiniz bir kitap mutluluğun mimarisi.
Kötülük doğuştan mı gelir?Gizlenen istekleri gören gözler,kötü olduğu için mi
tanır o en haris hisleri?
Cathy’nin doğuştan getirdiğini sandığımız kötülüğü minicik bir filizken iyi yürekli yetişkinlerin en gizli yerlerinde sakladıkları ikiyüzlülükten beslenmiş olabilir mi?Anne babasının görmezden geldiği haksızlıkları Cathy’nin hayattan bir intikam alma fırsatına dönüştürmesi onun doğuştan getirdiği bir güdü müydü?Kitap boyunca hep bunu umdum,saf kötülüğü kabullenmek istemedim.
Posta teslimatının pilottan daha önemli olduğunu anlatmaya çalışırken geçmişin pilotu içine çektiği karmaşayı,yine oldukça karmaşık bir anlatımda buluyoruz.Bunun en büyük sebebi aslında yaşayamadığı ve ardında bırakıp bırakmamaya da karar veremediği bir aşk.Ama çeviriden mi anlatımın zayıflığından mı bilemediğim bir duygu eksikliği var hikayede. Genvieve’in umutsuzca tutunmaya çalıştığı aşkla Bernis’nin uçuşlarda anılarında yaşatmaya çalıştığı aşk aynı aşk mı?Belki de Toulouse’dan Casablanca’ya giderken kopmuştur bu bağ.Dakar’a ulaşmadan da yitip gitmiştir.Çünkü o pilot -yıldızların çavuşunun- yüreğinde bir anıdır artık,altı ay hükmü olacak bir anı. Bir de posta uçağı Dakar’a varmış görev tamamlanmıştır.
Oscar Wilde’nin ruhunun kapılarını dostuna yazdığı mektupla bize açtığı ama aynı dostun bu kapıdan içeri girmeyi hak etmediğini en ağır tecrübelerle yaşamış olmasının isyanını okuyoruz kitapta.Dehasının getirdiği sanat üretme sorumluluğuyla, Alfred Douglas’a olan bağlılığı arasındaki zoraki tercihleri bu isyanı yazdırır ona hapisteyken.
Bu bir düşüştü ve o,
kırılan şemsiyenin yarattığı sarsıntıyla toplumun dışına düşmüştü.
İçine gömüldüğü çağın ötesinde bir nesli eğitmenin imkansızlığını anladığı o an kitabın -bir dakika-denilerek dönüp yeniden okunulan anı oldu.
Okuyucunun da bir öğretmen olması mı,farklı çağlarda benzer sorgulamaları yaşaması mı yeniden okuttu aynı satırları bilmiyorum ama çağ değişse de ruh o sancıları gördüğü yerde tanıdı.
