Kalbin kapıları vardı. Korunması kolaydı. Ama vesvese, kapıları bir bir aşarak girmiyor, kalpte doğuyordu. Olan, doğrudan kalp evinde, gönül hanesinde oluyordu. Neticede, vesvesenin kalpte doğan ağacı Âdem’in içine önce tohumunu bıraktı. Sonra tohum çatladı, filiz başını kaldırdı. Âdem’in içini kapladı. Başkada hiçbir şeye yer kalmamıştı.