Yüreğimin bir yanı, sevgili Evliya Çelebi’nin sık sık tekrarladığı,
Edemez def’ sakınmakla kazayı kimse
Bin sakınsan yine ön son olacak olsa gerek
beytine inanıyor..
Hani eşya haddini aşınca tersine inkilap edermiş ya; hani araba tekerleği hız limitini aşınca tersine dönüyormuş gibi görünür ya, hani çok gülen insanın gözünden ağlamanın işareti olan yaş gelir ya, benim de kederlerim haddi aşmış, tersine dönmüş gibiydi.
Elemler o kadar üst üste geliyordu ki son gelene gülmekten başka çare bulunamıyordu.
Yunus’un diliyle hamdım, pişmek için yanıyordum. Kendi gök atlasımda kendi kanatlarımın sesini duyuyordum. Sıkıntı içinde mutlu, şiddet içinde ferah yaşıyordum.