Merve DAĞ
@mervedag
Bizde bir deyiş vardır: “Peştu, yirmi yıl sonra intikam almış. Bir başkası, ne çabuk, demiş.”
Her şey çok uzak görünüyordu. New York ve Amerika’nın ne olduğu konusunda hiçbir fikrim yoktu. Okul benim dünyamdı, dünyam da okuldu.
Erkek kardeşlerimin çatıda koşturmalarını, uçurtma uçurmalarını ve ipleri ustalıkla ileri-geri çekiştirerek birbirlerinin uçurtmalarını düşürmeye çalışmalarını izlerken, bir kız çocuğunun ne kadar özgür olabileceğini merak ederdim.
Şimdiden uyarayım: Bu inceleme yer yer spoiler içerebilir!
Bu roman, kıskançlık duygusunu alışılmış kadın–erkek ilişkilerinin çok dışına taşıyan bir hikâyeye sahip. Kitaba başlarken, isminden dolayı bir aşk ilişkisindeki kıskançlığı okuyacağımı düşünmüştüm; ancak kısa sürede yanıldığımı fark ettim. Romanın asıl odağında, bir kardeşin diğerine duyduğu derin ve yıkıcı kıskançlık var.
Halit ile Mükerrem arasındaki evlilikte, Mükerrem’in Nüzhet ile olan ilişkisine rağmen, yoğun bir kıskançlık duygusu hissedilmiyor. Halit’in Nüzhet’i öldürmesini de Mükerrem’i kıskanmasından çok, o anda incinen gururunun bir sonucu olarak okumak mümkün. Zaten romanda da bunu düşündüren bazı ifadeler yer alıyor. Bu yüzden kadın–erkek ilişkisi, romanda kıskançlığın merkezinde değil.
Asıl dikkat çeken nokta, Seniha’nın kardeşi Halit’e duyduğu kıskançlık. Bu duygu neredeyse hastalıklı bir boyutta anlatılıyor. Yer yer bu kadar yoğun oluşu benim için inandırıcılığını zorlamaya başlasa da, bir yandan “neden olmasın?” diye düşündüğüm anlar oldu. Çünkü açıkçası böyle bir kardeş kıskançlığı hikâyesi beklemiyordum.
Dil açısından bakıldığında Kıskanmak, oldukça akıcı ve kendini kolaylıkla okutan bir kitap. Hızlı ilerleyen yapısı sayesinde sıkmadan okunuyor. Türk edebiyatında önemli bir yere sahip olduğunu düşündüğüm bu roman, birçok kişinin rahatlıkla okuyabileceği, etkileyici bir eser.
