Merve Arslan
@merveeaa
Bazı gece yarıları uyanır, beni, kendisini seyrederken bulurdu. Yüzümü okşar, burnumu oynatır ya da göğsüme sokulur, yine uyurdu. İçim büyür, içime dolunay olur, önünden ince bir bulut geçer, bedenim manzaraya dar gelir, vurun direğim sızlardı.
Döküldüğüm yerden yüzüne, gözlerine, ona ait herhangi bir ayrıntıya bakıyor, yeni bir rüzgarın yavaşça yelkenlerimi doldurmaya başladığını hissediyor ve "Ah, diyordum, ikimizden biri ölmeli."
Tütünümü, anahtarımı aldım, evden tam çıkıyorum, bir şeyin eksik olduğunu, eksik olanın ruhum olduğunu fark ettim. Önemsemedim.
Gitmek isteğim yer belli ama ayaklarım beni gideceğim yere sürüklüyor, peki beynim ya da kalbim neden hakim değil bedenime?