Merve Ersen
@merveersen
Ankara
15 Temmuz
156 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
İsmiyle müsemma olma özelliğini gerçekten taşıyan eserlerden biri… Yazar, başrol sıfatı taşıdığımız hayatlarımızın ilmek ilmek birbirine bağlanarak kocaman bir dünya örtüsü yarattığının korkutucu ama hayran da bırakıcı yanını özgün ve keyifli bir biçimde oldukça doyurucu aktarmış yalnızca 200 sayfada. Belki bu 200 sayfadan 200 farklı hikaye çıkardı ama hiçbiri birbirinden bağımsız olmayan ilişkiler ağının verdiği tanıdıklık hissini yaşatmazdı.
Başta Güneş’in hikayesini okuyacağınızı düşünürken; çok farklı zamanlarda, kültürlerde, hatta düşünsel anlamda farklı evrenlerde yaşamış ama bir şekilde yolları kesişmiş onlarca kişinin küçük dünyalarına giriyorsunuz. Çok profesyonelce kurgulanan bu eserde neredeyse insana dair tüm duyguları bulabilirsiniz.
Reklam
50’li yaşlarda bir adam olarak başlıyor kitapta Bjørn Hansen. Boşanmış, bir oğlu var ancak yıllardır görmemiş. Zaten görmek de, hayatına dahil olmak da istemiyor. Hayattan tek beklentisi kitaplarıyla baş başa kalabilmek. Anonimleşmek. Adeta görünmez olmak. Bu amaçla devleti dolandıracak kadar da cesur! Suçluluk duymadığını defalarca vurgulasa da aslında asıl hissinin korku olduğu ve kendini kendine bile kabullendirememesi nedeniyle insanlardan uzaklaşması gizlenemiyor.
Yalnızlığı arayan ama bir yandan hayattaki tek yakını olan oğlunun yaşamını, ailesini merak etmekten de geri kalmayan bir adam. Ama ait olamıyor başkalarının dünyasına. Hep bir yabancılık hissi kaplıyor ruhunu. Bu, çocuğunun hayatı olunca daha da ağırlaşıyor. Kaçmakta buluyor çareyi, uyumsuzluk hissiyle baş etmektense.
Bazılarını kitaplarla,kendiyle ya da her neyle istiyorsa onunla baş başa bırakmak gerek.
Bjørn Hansen de Kierkegaardla baş başa kalmayı yeğliyor.
Kurgu nedir? Tam olarak bu kitaptır! Su gibi akan bir dil, şaşkınlıkla okuyacağınız satırlar. Baştan sona nakış gibi işlenen hayat hikayeleri ve hikayeleri romanlaştıran bir son.
Mine Söğüt ile daha önce tanışmadığıma pişman oldum. Öyle güzel bir olay örgüsü yaratılmış ki, hayran kalmamak elde değil!
İnsanın yaşamını etkileyen bütün eksik duyguların dışavurumunu görebiliyorsunuz. Sevgisizlik, terk edilmişlik, yalnızlık, özgüvensizlik, duygusal ve fiziksel şiddet, korku… Bizi biz yapan ya da bizi biz olmaktan koparan ne varsa sığmış bu incecik kitaba.
Çok çok çok okunması umuduyla, şiddetle tavsiyedir.
Bu kitabı inceleme olarak paylaşacağım için şimdilik özür dilerim merak edenler için. Çünkü kitabın incelemesinden ziyade bana hissettirdiklerini aktarmak daha doğru geliyor. Barış bıçakçıyı okurken genelde “Ne anlatıyor bu adam?” diye başlıyorum her seferinde. Satırlar ilerledikçe hep “bir şeye” dokunduğunu hissediyorum. Bu his benim her seferinde sıkılıp her seferinde tekrar kitabı elime almamı sağlıyor.
Bu kitap size oturup kanatlı bir atı düşündürüyor. Mesela hiç kanatlı bir at düşündünüz mü? Kanatların hep özgürlük hissi verdiği algısına kapılmamızı sağlayan neydi? Tersini hiç düşünmedik. Ya “kanat” dediğimiz şey bir çeşit acizlikse?
Bunu hayata uyarladığımızda sahip olduklarımız bizim acziyetimizi göstermez mi? Korkunç!
Barış Bıçakçı’yı okumayı çok fazla yönüyle seviyorum. Hem iç dünyamızdaki çelişkileri -ki buna aile ilişkilerimiz dahil- hem de yaşadığımız dünyada egemen olan sistemle doğamızın çatışmalarını çok ama çok derinden bir dille adeta iğneleyerek dile getiriyor.
Biz yaşamak için direnenler, siz var olduğunuz için yaşayanlar… Dünyaya kim egemen olacak? i
Kurşuna dizilen, kırbaçlanan, evlatlarından ayrı düşürülen, gerek burjuvaziye gerek kocaya köle edilen, sevdiği kadına ya da erkeğe kavuşamayan, cinsiyetinin farkındalığına varması engellenmiş, fikirlerini dile getirmek bir yana; fikir üretmeyi aklına getirmesine müsaade edilmeyen, binlerce yıldır erkek egemen yasalarla önüne ket vurulmuş dünyanın her coğrafyasından ve tarihin çeşitli dönemlerinden kadın figürleri…
Çoğu okurken rahatsız etse bile biraz rahatsız olmakta fayda var.
Reklam