Merve Ersen
@merveersen
Ölmek üzere olan o ülkede hala hayattaydık ve birbirimize dokunabildiğimiz sürece yaşayacaktık.
Reklam
Hayat, bütün bu yaşatılanlardan ibaretti. Yaptıklarımız ve bize yapılan şeylerdi hayat. İkiye bölüp önümüze koydukları bir dilim ekmekti hayat.
Sev beni, ülkem. Sev beni, anne.
Sev beni.
Hayat, bu kadınlara kollarını yalnızca, doğurmaktan sürekli yaralı olan bacak aralarından kaçan çocuklarını doyurmak için vermişti.
Bizi, hayatımızı bize bağışladıklarına inandırıyorlar. Aslında hayatımıza el koyuyorlar.
Bu pisliğin seviyesi bizim boyumuzu çoktan aşmıştı. Bizi dibe gömmüştü. Onu. Beni. Ve geri kalan herkesi. Biz artık bir ülke değil, bir lağım çukuruyduk.
Reklam