m
@merveessss
134 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
kitabı okurken hem hayatımı, gençliğimi sorguladım hemde son zamanlarda verdiğim kararların yürümeye kararlı olduğum yolların benim için, geleceğim için, karakterim için çok doğru kararlar olduğunu anladım. biraz yorucu bir kitap bir çırpıda okudum ben ama naçizane düşüncem bu kitabı tek seferde değil de ara ara bölüm bölüm anlayarak araştırarak fikirleri oturtarak okumak. ben daha önce içeriğini araştırmıştım ilk çıktığı zamanlardan beri hep okumak istediğim kitaplar listesinde ilk sıralarda yer alıyordu ama okumak için doğru zamanı bekliyordum, bu kitabın zamanı geldiğini hissettiğimde aldım elime. şimdi okuyacak kitaplarımın izlenecek filmlerimin listesi daha da kabardı, ne mutlu.. gerçekten de ismi olan bir ömür nasıl yaşanır sorusuna her sayfasında cevap alıyorsunuz. İlber hocanın anlattığı gibi yaşanmıyor ama eğer bunları kendimizle bağdaştırmışsak bu fikirleri benimsemişsek hayatımıza bir şekilde empoze etmemiz gerektiğini düşünüyorum. tamamen hepsini yapmaya gücümün yetmeyeceğini üzülerek belirtmek istiyorum.. ama kararlarıma dokundu diyebilirim bu kitap, yürüdüğüm yoldaki adımlarımı sağlamlaştırdı. bir zaman sonra bu kitabı yine aralıklı olarak okumayı düşünüyorum, bir başucu bir rehber kitap. okuyun, okutun...
Reklam
ve bir kitap biter, bitmesin istersin, yavaş yavaş okursun ama biter.. başka bir kitaba başlayacaksın ama elin gitmez.. şu an nasıl anlatacağımı bilmiyorum, hangi kelimeyle, hangi cümleyle anlatacağımı bilmiyorum.. kitapların zamanları vardır ya, işte Oblomov'u öyle bir zamanda okudum ki, öyle duygusal bir boşlukta okudum ki, daha önce okumuş olsam bu tadı alamayacağıma eminim. aşkın ve dostluğun tasvirinin bu kadar iyi yapılmış olmasının karşısında hayran kalarak okudum.. tekrar tekrar ve tekrar okuyacağım seni..
bu tarz kitapları en son ortaokulda okumuştum ergenlik aklıyla. yani o zaman okuduğum kitaplarla bunlarin aynı tarz olduğunu düşünürdüm hep ve yönelmezdim hiç. ama bu kitaba içim ısındı beni okumalısın der gibi göz kırpıyordu, okumak istedim.. okurken bazı kısımlarında sanki ben yazmışım, sanki o cümleler benim ağzımdan çıkmış, sanki o düşünceler benim zihnimden dökülmüş gibi hissettim.. bazı kısımlarında ise sanki karşımda en yakın arkadaşımla elimizde kahvemiz sohbet ediyormuşuz gibi hissettim.. ağlamak, gözlerimin dolması bana çok uzak eylemler, gözümden bir damla yaşın akması çok zordur.. okuduğum hiçbir kitapta gözlerim dahi dolmamıştı ama bazı bölümlerinde göz pınarlarımın ıslandığını hissettim.. iyi ki göz kırpmış bana.. bu tarz kitaplara olan inancımı yükselten yazar Seda Eroğlu'na da bir teşekkürü borç biliyorum..
Ortaokul sıralarındaydım henüz, öğretmenim ödev olarak Küçük Prens'i okumamızı istemişti, onu okuyunca ısındım kitaplara, okumaya başladım, bulduğum her kitabı okumak için çabalıyordum. Momo'yu okurken tıpkı Küçük Prens'i okuyor gibi hissettim beni o zamanlarıma götürdü nasıl bu zamana kadar keşfetmemiş oluşuma içerliyorum.. Ah Momo, nasıl da geç rastladım sana, nasıl geç keşfettim seni.. Dümdüz okuduğunuzda bir çocuk masalı olarak göreceğiniz, ama at gözlüklerini çıkarıp düşünerek anlayarak okuduğunuzda verilen mesajları çıkarılması gereken dersleri çok iyi anlayabileceğiniz bir başyapıt Momo. Her kesimden insana hitap eden bir eser.. Okuyun, okutun..
