Şunu da unutma ki, okuması sana işkence olan ne varsa yazması benim için daha büyük işkence.
Hiç kuşkum yok ki, bu, yazmak zorunda olduğum, senin ve benim yaşamımıza, geçmişe ve geleceğe, acıya dönüşen güzelliklere ve sevince dönüştürülebilecek acılara ilişkin mektupta, gururunun en hassas noktalarını incitecek çok şey olacaktır. Gerçekten öyle olursa mektubu tekrar tekrar, gururunu öldürünceye kadar oku.
Sen çiçekler arasında özgürce dolaştın. Bense rengin ve hareketin güzel dünyasından koparıldım.
yüreğimde bir zamanlar sevginin tuttuğu yeri hep tiksinti, acı ve küçümsemenin alacağı düşüncesi bana üzüntü veriyor.
Agnes parmaklarını gevşettiğinde, kocası hâlâ ona bakıyor. Agnes elini kocasının elleri arasına bırakıyor.
"Ne buldun?" diyor kocası.
"Hiçbir şey," diye yanıtlıyor Agnes. "Kalbini."
"Kalbim hiçbir şey mi?" diyor kocası, kızmış gibi numara yaparak. "Hiçbir şey, ha? Bunu nasıl söylersin?"
Agnes belli belirsiz gülümserken, kocası elini sımsıkı göğsüne bastırıyor.
"Hem o kalp sana ait," diyor, "bana değil."
