''Sindrella kompleksinin,en yıkıcı olmasa bile,en acıklı sonucu,yaşlılıktaki terk edilmişliktir.Sürdürdüğümüz bu kör nokta,yani bir eş olmaya bağladığımız sahte güvenceyle,yaşlı,çoğu durumda dul kadının yalnızlığı ve yoksulluğu arasındaki bu bağlantıyı görememek (veya görmeyi reddetmek),bir hastalığa eşdeğerdir.''
Doğru zaman kaçırılmışsa,diye düşündüm,eğer insan bir şeyi kendinden bunca zaman esiegemişse,bir şey ondan bunca zaman esirgenmişse eğer,büyük bir güçle başlasa ve coşkuyla desteklense bile,artık çok geç kalınmış demektir.Yoksa "çok geç"kalınmaz mı hiçbir zaman;yalnızca "geç"mi kalınır ve "geç" olması,her şeye karşın "hiç" olmamasından daha mı iyidir?
Sanki o görselliği orada,dışarıda değil de kendi içimde aramış ve orada bulunabilecek hiçbir şey olmadığını kabullenmek zorunda kalmışçasına ,büyük bir boşluk hissetmiştim içimde.