.. Besbelli duvarlarına tefekkürün harcı sıvanmıştı. Bu huzur havası o yüzden mi insanı sarmalıyor, bir mıknatıs gibi kendine çekiyordu? Karanlığın ortasında ışıktan bir yol açılmıştı önünde.O ışıktan yolun taa Cennete uzandığından emindi. Yolu tutsa mıydı acaba? Bütün dağdağalardan, beşeriyeti avuçlayıp sıkan kargaşalıktan ve insanları alçaltıp hayvandan yüz derece aşağılara iten ihtiraslar- dan kurtulmanın çaresi belirmişti alabildiğine. <<Gel>>diyordu, <<..kurtuluşa gel, ebedi saadete gel.>>