Sevdinmi göz bebeğim diye sevme;
“Gönül özüm” diye sev.
Gözde mesafeler vardır gönülde ise mesafe yoktur..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Beni senden ayıracak mesafe yok
kalbinden,
dünya seninle benim aramda
uzansa bile,
sessizlik sesimden
daha çok konuşsa bile,
rüzgâr gülüşünün
yankısını uzaklaştırsa bile,
seni düşünüyorum, seni rüyalarımda görüyorum,
seni hissediyorum, seni istiyorum...
ve seni sebepsiz,
koşulsuz seviyorum.
Ölür müsünüz be , Ölür müsünüz !??Hayata Dair
Soğukluğunuza karşılık bende de bir mesafe var artık. Bir kere olsun, yalnızca bir kere; ben aramadan, ben sormadan, ben yazmadan sordunuz mu beni bana? Ölür müsünüz be, bir insanın hatırını sormaktan ölür müsünüz? Dışım kalabalık; çok sevilen, çok değer verilen biriymişim gibi duruyor belki ama içim yalnızlık, içim kimsesizlik, içim değersiz hissettiren kırgınlıklarla dolu. Çok kızgınım; benim için değerli olanları benden koparanlara da, kopmaya en başından hazır olanlara da. İçim öyle dolu ki, ağlasam denizler taşar, toprak çamura döner, evler yıkılır, gökler delinirdi sanki. Kimsesizim işte; kalabalıkların ortasında bile kimsesiz. Bir gelen iki gidiyor yanımdan; kimi sınırlarına takılıyor, kimi sahte samimiyetlerin bataklığına gömülüyor. Çıldırtıyor beni o samimiyetsiz gülüşler, içi boş merhabalar ve unutulmaya mahkûm elvedalar. İnsan bazen anlıyor; mesele yanında kaç kişinin olduğu değil, yokluğunda seni kaç kişinin aradığıymış. Ben de artık en çok buna kırılıyorum.