«Tanrının ne olmadığını çok iyi bilse bile insan, gene de Tanrının ne olduğunu bilemez... Bu nedenle hiçbir şeyin doyuramadığı insan kafası, herşeyin en iyisine ulaşmak için uğraşır.»
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
«Aynı düşüncenin bir başka anlatımı (Tao)'yu bilen (onun hakkında) konuşmaya (özel bir ilgi duymaz), onun hakkında konuşmaya (her an hazır olan) onu bilmez.
İnsan başkalarına yardım etmediği sürece yapayalnızdır.
«Tanrı» tarafından konulmuş olan tüm ilkelere iman eder, gerçeği düşünür, sevgiyi ve adaleti yaşar ve yaşamını ancak insanca güçlerini sergileme şansına sahip olursa değerli sayar, insanca güçlerini sergilemesi tek önemli gerçek ve «en son ilgi»nin tek nesnesidir. Ve sonuç olarak da Tanrıdan söz etmez hatta adını ağzına almaz, Eğer bu sözcüğü kullanacak olursa, bunu Tanrıyı sevmek, tüm gücüyle sevme yetisine erişmek «Tanrının» kişinin içinde bulunduğunu anlatmak isteğinden ötürü yapacaktır.
Hâlâ çocuk gibi, yardımıma koşacak, beni denetleyecek, cezalandıracak, itaat ettiğim zaman beni sevecek, dik başlılık ettiğim zaman kızacak ve onu yücelttiğim zaman hoşlanacak bir babanın gerekliliğini duymaktayım. Açıkça görülmektedir ki insanların çoğunluğu kendi kişisel gelişmelerinde bu çocukluk evresini aşamamışlar ve Tanrıya gösterdikleri inançla birçokları kendilerini koruyan bir babaya inanmışlardır. Çocukça bir yanılgı.