"Çektiğimiz ıstırabın en önemli kaynağı kendimize söylediğimiz yalanlardır." dediğini anımsıyorum
Reklam
Bazı insanların yaşamları, öykü gibi akıp gidiyor; benimkinde ise bir sürü duraklamalar ve başlangıçlar var. İşte travmanın yaptığı şey bu. Akışı bölüyor...
İnsanoğlu evren gibi bedava verilmiş bir armağan karşısında sabit kalır.
Bizim hatamız, kendi sınırlarımızı olasılık sınırlarıyla karıştırmak ve evreni rasyonalist ya da diğer başka bir şapkanın içine hapsetmek oluyor.
Siz benim karartılmış hücremde duyduğum dehşetin niteliğini, onu ben bile sadece hatırlamakla kalıp kendi içimde yeniden yaratamazken, nasıl paylaşabilirsiniz ki?
Reklam