"Last Night" filmi, ihaneti ilk kez gözümde masumlaştıran şey olmuştu. Şimdi ise bu kitap, düşüncenin ikinci durağı oldu. Belki de gerçekten herkes yüreğinin götürdüğü yere gitse, dünya daha samimi, daha huzurlu bir yer olurdu. Ama bilmiyorum... Belki de ben, yüreğimin sesini hiç dinlemediğim için bu fikre bütünüyle katılamıyorum. Yine de içimde, kitabın bıraktığı o ince burukluk hâlâ duruyor; bir şey eksik kalmış gibi, tamamlanmamış bir cümle gibi.. En sevdiğim alıntıyı aşağıya bırakıp, kendi içime çekileceğim...
"Ağlama," diyordum, "senden önce gideceğim doğru ama burada olmadığım zaman da, hâlâ var olacağım, senin belleğinde güzel anılarda yaşayacağım; ağaçlara, bostana, bahçeye baktıkça, seninle birlikte geçirdiğimiz bütün mutlu anları anımsayacaksın. Benim koltuğuma oturacak olursan, bugün öğrettiğim keki yaparsan da aynı şey olacak ve kahverengi burnumla beni karşında göreceksin."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Doğru zamanda karşılaştığımı fark ettiğim çok az şey vardır. Bu kitap da onlardan biri. Hakkındaki düşüncelerimi paylaştığım ilk kitap. Belki de okumaya başlamasaydım, şu anda öfke nöbetleri geçiriyor ve ardından depresyonla yüzleşiyor olabilirdim. Sayesinde geçmişimi kucaklamayı, nefretle yaklaştığım birçok şeye sevgiyle bakmayı başardım. Aslında yeni bir şey yoktu. "Polyanna" diye adlandırdığım şeylerle, bu kez daha doğru bir yaklaşımla yeniden tanıştım. Elbette hâlâ öğrenilecek ve keşfedilecek çok şey var. Kitap sadece okumalık değil, dönüp dönüp yeniden bakmalık bir aynaydı benim için.
