Hüseyin Mutlu
@metalyum21413
Huzursuzluk. Bir anda tıpkı kitaptaki karakteri alıp götürdüğü gibi beni de olduğum yerden alıp Mardin'e ,Mezopotamya ya götürdü. Daha önce haberlerden gördüğüm ,izlediğim insanların hikayesini bir bu şekilde duymak daha farklı oldu. Ezidilerin, IŞİD tarafından başlarına gelenleri bu kitaptan önce sadece birkaç dakikalık bir hüzünle cevap vermiştim. Oysa bu kitaptan sonra daha fazla düşündüm onları.
İnsanların ne kadar daha zalimleşeceğini düşünmek aslında aptallık. Çünkü insanlar her zaman düşündüğümüzden daha fazla zalimler.
Zweig in daha önce satranç kitabını okumuştum. Bu kitapta da satranç da üslup çok iyi. Yani betimlemeler olsun. Karakterleri duygulari olsun. Çok iyi bir şekilde okuyucuya veriliyor. Aynı zamanda kitap çok sürükleyici. Ve yine satranç kitabındaki gibi bir zaman kurgusuna benzer bir zaman kurgusu yapmış ve bunun her iki kitapta da gayet iyi bir şekilde yerine getirmiş.
Kitabın konusuna gelecek olursak,çok farklı bir konusu var. Aşkı ve tutkuyu çok farklı bir pencereden anlatmış. Hepimiz hayatımızın bazı anların da herşeyi silip atacak kararlar verebiliriz ve bu kararları bazen sadece tutkularımızın peşinden gitmek için de yapabiliriz. Ve işte bu roman tam olarak bunun bir simülasyonu gibi bir şey.
