"...şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza.
biliyorum
ne sen dönebilirsin artık,
ne de ben kapıyı açabilirim sana..."
Kaç mevsim kırlara çıkıp
çiçekler topladık mezarlar için
Belki ürküttük tarla kuşlarını
belki kurdu kuşu ürküttük
ama aşkı ürkütmedik hiç
Ahmet Telli
Ahmet Telli
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İnsan, elindeki mevsimin kıymetini bilmekten çok, gözünü hep uzaklardaki iklimlere diker; gönlü ise sınırları aşar, sonsuzluğu arar.
Ulaşamadığı mevsim, uzakta duran bir hayal gibi ona daha çekici, daha büyüleyici görünür. Oysa her güzelliğe sahip olmak, her çiçeği koparmak, her ufka varmak zorunda değiliz biz.
Bazı güzellikler, tam da erişemediğimiz yerde güzeldir. Bazı hakikatler, dokunulduğunda değil; hayranlıkla seyredildiğinde kalbe daha derin işler.
Çünkü her şey sahip olmak için değil, kimi şeyler hayret etmek, tefekkür etmek ve gönülde yer etmek içindir.
Tıpkı gecenin koynunda parlayan bir yıldız gibi... Ona uzanamayız belki; fakat ışığı yolumuzu aydınlatmaya yeter. İşte sonsuz aşk da böyledir; ona sahip olmak hayaldir, gerçek olan şu ki; o aşkı imanla taşıyabilmek, uzaktan sevmeyi göze almak, hasretiyle olgunlaşmaktır. Zira asıl vuslat, sahip olmakta değil, O Ebedî Sevgili’nin aşkıyla yanıp tutuşurken kendi hiçliğini idrak etmektir.
___ /Güven Taşdemir
Yaz başıydı gittiğinde. Ardından, senin için üç lirik parça
yazmaya karar vermiştim. Kimsesiz bir yazdı. Yoktun. Kimsesizdim.
Çıkılmış bir yolun ilk durağında bir mevsim bekledim durdum.
Çünkü ben aşkın bütün çağlarından geliyordum.
Sanırım lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu
yüzündeki kuşkun kedere, gür kirpiklerinin altından
kısık lambalar gibi ışıyan gözlerine
çerçevesine sığmayan
munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine
lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu
Yaz başıydı gittiğinde. Sersemletici bir rüzgar gibi geçmişti
Mayıs. Seni bir şiire düşündükçe kanat gibi, tüy gibi, dokunmak gibi
uçucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma. Önceki şiirlerimde hiç kullanmadığım bu sözcük usulca düşüyordu bir kağıt aklığına, belki de
ilk kez giriyordu yazdıklarıma, hayatıma.
Yaz başıydı gittiğinde. Bir aşkın ilk günleriydi daha. Aşk mıydı,
değil miydi? Bunu o günler kim bilebilirdi? "Eylül'de aynı yerde ve
aynı insan olmamı isteyen" notunu buldum kapımda. Altına saat: 16.00
diye yazmıştın, ve saat 16.04'tü onu bulduğumda.
Daha o gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını
Takvim tutmazlığını
Aramızda bir düşman gibi duran
Zaman'ı
Daha o gün anlamalıydım
Benim sana erken
Senin bana geç kaldığını
Seninle aramda kaç şehir, kaç mevsim olursa olsun,
ben her gece sana varan bir yol buluyorum içimde.