Ceylan misali bir can, dünyanın yükü onda,
Taşınmaz bir sevdayı saklardı sol yanında.
Edilen her bir kelam, her davranış can yaktı,
Ağır bir sitem gibi iz bıraktı teninde;
Oysa her eyleminde, kalbi hep tertemizdi.
Ceylan misali; yaralı, ürkek ve incinen,
Hiçbir zaman göründüğü gibi olmayan.
Bir sitem okunurdu bakışlarından,
Bu dünyada sessizce gösterdi varlığını.
Ceylan misali gitti, vedası sessiz oldu,
Çektiği bunca acı, yaşadığı ömrüydü.
Ne kadar yaşattıysa, o kadar nefes buldu,
Son nefeste her şeye veda edercesine,
Selamlaştı ve kavuştu vuslatla nazlı yârine.
Ceylan misali, ruhu nihayet bedeni terk etti;
Şimdi bedeni toprakta, ruhu ise yârinin koynunda.
Meryem......