Muhammed Yücel
@mhmmdyucel
muhammedyucel.com
instagram.com/mhmmdyucel_
Kitap yazdı, basmadı... Şiir yazdı, yaktı...
Bir labirentin sonunda mağara buldu, yerleşti orada yaşıyor...
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Buğday başkaları çıtırdardı inlercesine,
Soğuk gecelerde anar, hizalardım rüyaları.
Ah keşke, heceye düşen bir damla yaş olsaydım.
Ölümler, acılar, taze her an daha taze sancıları,
Sağır ve ahraz lisanlarla haykırsaydım.
Halleri hallere ve hakikati masiva bedenlere,
Ebem kuşakları saran gökleri karartan geceye,
Evet evet,
Mülteci bir fener gibi saplansaydım o geceye.
Ardından gelenden daha karanlık olan geceye.
Rahiyalarına sarılsaydım esvapların.
Tütsülenmiş gülleri koklayıp,
Bayat suları yudumlasaydım.
Keşke, ah keşke
Bir nefes, bir hece, bir söz daha olsaydım.
Bir bakışa, bir tebessüme daha şahit olsaydım.
Ne olur, örtün tan yeri karanlıkları üstüme,
Haydi bağrışınızla susturun şu kukumavları,
Susturun ciğerimin yarısını alan solukları...
İşte bakın, müsvedde hesaplar tutuluyor sinsice,
Uğultuları arsızca kükrüyor paslı beynimde,
Emsalilerini anında unutan fikirleriyle...
Bir sakanın içinde hapsoldu su,
Girift bir yara izi bıraktı saki sineme,
Gizler, gözler, hisler ve sözlerin yitince anlamı,
Yitince gecenin bin bir katla örtülen karanlıkları,
Düştü maskeleri ve göründü karartıları.
Nerede Ebubekir sadakati,
O kadar yoruldu ki; "Yaradılanı Yaratan'dan ötürü sevme" çabası güden kalbim...
O kadar yoruldu ki; "Noksanlıkları pas geçip insanları kucaklama" çabası güden kollarım...
O kadar yoruldu ki; "Bir cümle daha söyleyerek düzeltme" çabası güden dilim...
O kadar yoruldu ki: "Sıkılan dişlerimin ardında saklanma" çabası güden sabrım...
Ve, O kadar yoruldu ki; "Düşünceleri arttıkça sorunların azalacağını" zanneden beynim...
Gün gelecek;
Kalabalık topluluk musallaya yüzünü dönüp; kalp diyecekler, kanser diyecekler, ecel diyecekler, sigara çok içerdi diyecekler, dinlenmezdi ondan diyecekler...
Kimse yorduk demeyecek, kimse benim payım var mı diye düşünmeyecek...
Kimisi iyi adamdı diyecek...
Kimisi bir kaç zaman gözyaşı dökecek...
Kimisi belki kurtulduk diyecek...
Hatta kimisi tabuta bakıp bakıp sövecek...
Aslım, kandaşım, gardaşım toprağa gireceğim güne kadar ne ben paklanacağım, ne de dünya beni paklama çabası güdecek...