Bu şiire başladığımda nerde,
şimdi nerdeyim?
solgun yollardan geçtim. Bakışımlı mevsimlerden
ikindi yağmurlarını bekleyen
yaz sonu hüzünlerinden
gün günden puslu pencerelere benzeyen gözlerim
geçti her çağın bitki örtüsünden
oysa şimdi içimin yıkanmış taşlığından
bakarken dünyaya
yangınlarla bayındır kentler gibiyim:
çiçek adlarını ezberlemekten geldim
Nereye gidebilirim? Kimseye kötülük etmedim.
Ama düşünüyorum da, bu âlemde,
Çoğu zaman kötülük eden takdir görüyor,
İyilik edense aptal sayılıyor
Ve başı belaya girebiliyor.
Peki ama, o zaman niye
Böyle kadınca savunmalar yapıyorum;
Kimseye kötülük yapmadım, diyerek?
Bunları gördüğü anda; aklı başından gidecek;
Kaderini hor görecek, ölümü hiçe sayacak;
Umudu aklın, erdemin, korkunun üstünde tutacak;
Oysa pek iyi bildiği gibi sizlerin,
Kendine fazla güven baş düşmanıdır ölümlülerin.