Mehtap Canbaz
@mhtpcnbz
…
“Hiçbirinizle dövüşemem
Benim bir gizli bildiğim var
Sizin alınız al inandım.
Morunuz mor inandım.
Ben tam kendime göre.
Ben tam dünyaya göre.
Ama sizin adınız ne?
Benim dengemi bozmayınız.”
Şu anda okuduğu kitap
“Psikanalitik ve psikodinamik terapistler bütün bu kişilerarası eksiklikler ve sorunların büyürken yaşadığımız acı dolu deneyimler ve aldığımız yaraların sonucu olduklarına inanırlar. Bu fikir, eğer işlevsel olmayan bir ailede büyüdüyseniz, bir yetişkin olarak size acı veren durumları bilinçsizce tekrar tekrar yaratma üzerine kuruludur. Örneğin, babanız sizi sürekli eleştirdi ve yerdiyse, kendinizi onun sevgisini kazanabilecek kadar iyi olmadığınızı hissetmiş olabilirsiniz. Bir yetişkin olarak, bir ilişkideki rolünüzün güçlü ve yargılayıcı biri tarafından eleştirilmek olduğunu hissettiğiniz için size karşı aynı düzeyde eleştirel olan birinden etkilenebilirsiniz, babanızdan asla alamadığınız sevgiyi alabilmek için umutsuzca uğraşıp durursunuz.”
Reklam
Her zaman pozitif düşünmemiz, gülmemiz gerektiğini dikte eden bir kesim var, çoğu okumuş cahiller. Hüzne asla yer yok hep gülmeliyiz onlara göre… oysa ne zaman kabul edeceğiz ağlamanın da gülmek kadar normal olduğunu? Ne zaman kabul edeceğiz negatif düşüncelerin sabahının belki de masmavi bir gökyüzüne çıkacağını? Ne zaman kendimiz olabileceğiz? Ne zaman kabul edeceğiz sürü psikolojisiyle hareket etmenin bizi ne denli çamura sürüklediğini? Hepimiz gülmek zorunda değiliz! Hepimiz ağlamak zorunda değiliz! Hepimiz koşmak zorunda değiliz! Bazıları yürümeli hatta öyle yavaş yürümeli ki temelleri sağlam olmalı. Hepimiz koşarsak ya da koşmaya çalışırsak kendini bulmak için yavaş yürüyenleri suçlarsak nasıl ulaşırız varacağımız yere?
Depresyon… Hiç sevmediğin ama karşılaştığında selam vermek zorunda kaldığın bir tanıdığın gibi. Umarım çok lafa tutmaz beni.
