Mehtap Çınar
@mhtpcnr
205 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yaşam Dersleri, hayatın en temel ama en zor sorularına sade bir dille yaklaşan, insanı kendi iç dünyasına doğru nazikçe yönlendiren bir kitap. Elisabeth Kübler-Ross ve David Kessler, yaşamın anlamını; sevgi, kayıp, korku ve kabulleniş üzerinden anlatırken okuyucuya “nasıl yaşamalıyım?” sorusunu düşündürüyor.
Kitabın en güçlü yanı, hayatın kontrol edilemeyen yönlerini kabullenmeyi öğretmesi. Tam da bu noktada Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî’nin şu yaklaşımıyla örtüşüyor: “Dert, insanı yokluğa değil, hakikate götürür.” Kitap da benzer şekilde acıyı bir düşman değil, dönüşümün parçası olarak ele alıyor.
Kısacası Yaşam Dersleri, modern psikolojinin diliyle Mevlânâ’nın yüzyıllar önce söylediği hakikatleri yeniden hatırlatıyor: Hayat, kontrol etmekten çok anlamaya ve kabullenmeye çalıştıkça güzelleşiyor.
Daha çok mutlulukla biraz hüznün birbirine karıştığı yumuş yumuş bir kitap. Hep deriz ya her gecenin bir sabahı vardır diye bu kitapta resmen onu okuyoruz. Karakterler bambaşka, yaşadıkları sorunlar bambaşka ama hepsi o güzel kokulu çamaşırhane sayesinde daha umutlu, daha mutlu insanlar haline geliyorlar. O çamaşırhanede unutulan bir günlük sayesinde hepsinin yolları kesişiyor ve bir şekilde sorunlar çözüme kavuşuyor. Karakterlerin içine girebildiğimiz, akıcı, tesadüflerin ve duyguların abartılı olmadığı umut dolu bir kitap. Dünyaya biraz daha güzel bir gözle bakabilmek için okunacaklar listesine alınabilir.
Bu kitabı ilk olarak yıllar önce Ankara’da bir üniversite öğrencisiyken Dost Kitabevinde görüp okuyacaklar listeme eklemiştim. 2025’e kısmet oldu. :) Kitap üç bölümden oluşuyor. Aslında bir ana karakterimiz var ama bu üç bölümü onun kocasının, eniştesinin ve ablasının gözünden okuyoruz. Bana kalırsa eniştesinin anlattığı 2. bölüm gereksizdi. İsminden yola çıkarsak konu vejetaryenlik gibi görünse de anlatmaya çalıştığı şeyler daha derin ve psikolojik yönleri var. Yonğhe hayatı boyunca hep başkaları için yaşayan, kendini aslında çok tanımayan ve sıradan bir hayat sürmeye çalışan bir kadın. Bir gece gördüğü rüyanın etkisiyle vejetaryen olmaya karar veriyor ve sonrasında olaylar gelişiyor. Ama kendini kimseye ifade etmediği ya da edemediği için bu çevresi tarafından bir sorun olmaya başlıyor. Kitap boyunca sanki kendinde değilmiş gibi davranıyor aslında. Vejetaryen olmayla başlayan bu süreç zamanla hiçbir şey yememeye, hiç konuşmamaya kadar gidiyor. Eşiyle ve kendi ailesiyle arası bozuluyor. Sağlık durumu kötüleşiyor ve çevresinde kimse ona ulaşıp yardım edemiyor. Genel olarak konusu ilginç ve dili akıcı. Ama ben bir de kitabı kahramanın kendi gözünden okumak isterdim.
Yunan işgali sırasında Anadolu’dan İstanbul’a babasını aramaya gelen Mebrure’nin hikayesini okuyoruz Sözde Kızlar kitabında. İstanbul’da tanıdığı tek akrabasının evine gidiyor ama ev halkı ve yaşantılarını çok değişmiş bir şekilde buluyor. Bu kısımlarda bir doğu-batı çatışmasına daha doğrusu yanlış batılılaşmaya değiniyor Peyami Safa birçok kitabında olduğu gibi. Mebrure bu süreçte iyi kötü bir sürü insanla tanışıyor. Biz de bu süreçte hangi yolu seçecek diye heyecanla okuyoruz. Mebrure dışındaki karakterler üzerinden de birçok konuya değiniyor aslında yazarımız. Okuması eğlenceli ve diğer Peyami Safa kitaplarına göre bence akıcıydı. Biraz Yeşilçam filmi tadında, dönem kitapları okumayı sevenler için okuması keyifli bir kitap.
Yine yıllardır okumayı ertelediğim bir kitap. Sanırım bu nedenle beklentimi fazla yükseltmişim ki ufak bir hayal kırıklığı yaşadım. Yazıldığı döneme göre çok etkileyici olan bu kitap sanırım şu dönemde okuyunca etkileyiciliğini biraz yitirdi. Kitabın başlarında konuyu ve karakterleri anlamakta zorlandım ama sonrası aktı gitti. Kitabı küçük bir kız çocuğun dilinden okuyoruz. Bu da hikayeye masum bir taraf katıyor bence. Konu ırkçılık ama çocuk gözüyle Scout olaylara bir anlam veremiyor. Sadece babası için korkuyor. Zaten çok popüler bir kitap ama spoiler olmasın diye yine de çok detaya girmek istemedim. Verdiği mesajlar açısından dönemine göre gerçekten cesur yazılmış bir kitap. Özetle “Keşke hiçbirimiz o çocuk yönümüzü kaybetmesek, hepimiz daima o masumiyetle bakabilsek dünyaya.”
