Momo, şehrin kıyısındaki eski bir amfitiyatroda yaşayan, hiçbir şeye sahip olmayan ancak "dinleme" sanatında eşsiz bir yeteneğe sahip olan küçük bir kızdır. Momo, insanları sadece dinleyerek onların kendi içlerindeki cevapları bulmalarına yardımcı olur. Onun varlığı, Dumanlı Adamlar’ın soğuk dünyasının tam zıttıdır. Momo, zamanın "sıkıştırılamayacağını", zamanın yaşanarak çoğalan bir şey olduğunu bilen tek kişidir.
Momo’nun en büyük özelliği iyi bir dinleyici olması. Sahi kaçımız karşımızdakinin anlattıklarını gerçekten dinliyoruz. Dinleyici olmak öyle kolay bir iş değil aslında.
Zaman herkes için kıymetlidir ya da öyle olması gerekir. Peki zamanımızı kıymetli olan işlere ayırabiliyor muyuz? Eşimize, dostumuza, annemize, babamıza, evlatlarımıza ayırdığımız vakti gerçekten değerlendirebiliyor muyuz veya kendimize vakit ayırabiliyor muyuz? Bu kitap zamanın ne kadar önemli olduğunu gösteriyor. Görünür de bir çocuk kitabı olarak görülse de aslında büyükler için dersler var. Kitapta duman(gri) adamlar var insanların zamanını sömüren fakat bunu öyle bir sinsilikle ince bir şekilde işliyorlar ki kimse tehlikenin farkında değil. Ta ki Momo’ya rastlayana kadar her şey yolunda gider…
Bizlerin hayatında zamanımızı çalan gri adamlar kimler? Ve bizlerin de uyanması için Momo’ya mı ihtiyaç var?
Reklam
"Kimsenin kimseyi dinlemediği bir çağda; sabrın, hayalperestliğin kıymetini kaybettik. Zamanı tasarruf edelim derken, birbirimizle geçireceğimiz o en değerli vakitlerden tasarruf ettik. Şimdi belki de bunu sormanın tam sırası: Bizim zamanımızı çalan 'Duman Adamlar'ımız kim?
Bu hız çağında, belki de hepimizin bir Kassiopeia’ya ihtiyacı var...
Keyifli okumalar
MomoDüşünce
"Zaman yaşamın kendisidir. Ve yaşamın yeri yürektir."
Michael Ende, Momo kitabında modern dünyanın en büyük hastalığını tek cümleyle özetliyor. Bizler daha çok kazanmak, hep bir yerlere yetişmek ve "zamanı verimli kullanmak" adına aslında kendi hayatlarımızdan çalıyoruz. Koşturmaktan sevmeyi, durup bir çiçeğe bakmayı ve en önemlisi birbirimizi gerçekten "dinlemeyi" unuttuk.
Momo bize, zamanın saatlerle değil, ancak sevdiklerimizle paylaşıldığında değer kazanan bir hazine olduğunu hatırlatan naif bir başkaldırı. Hayatın hızından yorulan herkes için sessiz bir sığınak.
Momo
1973 yılında yazılmış bir romanın bugün hâlâ bu kadar güncel olması şaşırtıcı.
Çünkü değişen zaman değil, zamanı tüketme biçimimiz. Momo’nun mücadelesi gri adamlara karşıydı.
Bizim mücadelemiz ise sürekli bir yerlere yetişmeye çalışırken kaybettiğimiz hayatla…
Aradan geçen onca yıla rağmen hâlâ aynı soruyu sorduruyor:
Zamanı mı harcıyoruz, yoksa zaman mı bizi? Çocuk kitabı diye başladım, yetişkinlere yazılmış bir hayat dersiyle bitirdim.
Bazen en büyük kaybımız zaman değil, yaşanmamış anlardır.
Çok güzel bir kitap tavsiyesi ile geldim
Kitabın ana karakterinin çocuk olmasından dolayı bir çocuk kitabı olarak görülse de daha çok yetişkinlere hitap eden bir kitap. Modern dünya ve kapitalizm eleştirisi ile dolu bir kitap.
Kitapta zamanı kullanmanın kıymetini ve insanı dinlemenin sanatından bahsediyor.
Zaman tasarrufu adı altında yitirilen, kıymetsizleştirilen değerlerimizi göreceğiz. Bunu sadece kitapta değil günümüz yaşantısında da görmek gayet mümkün... Hayatı bu kadar hızlı yaşarken duygularımız Tebessüm ve tevekkülerimiz sandıklarda kilitli kaldı malesef...
Kitabı bitirdikten sonra
Zihinde hemen şu soru canlanacaktır muhtemelen, neden bu kadar hızlı yaşıyoruz.
Yada su soru gelecektir mutlaka aklınıza.Ben bir insanı cevap vermek için değilde onu anlamak için dinledimmi hiç...
Bazen birşeyin çözümü torbalar tolusu konuşmak değildir, aksine sadece sessizce dinlemektir... Tüm samimiyetinle ve içtenliğinle dinlemektir..
Reklam
Reklam