Öncelikle kitaptan çiftleşmeyi kaldırsak 100 sayfa bile kalmaz onu belirteyim aslında puanım 4 5 i geçmez ama sırf Angelina ve sergei için verdim ikisini de sevdim. Tabi kurgu olarak gerçek hayatta olsa asla yani hepsi beş para etmez insanlar ne olursa olsun katiller yani asla . Atlaya atlaya okuyup macera kısmına baktığımda gerekten baya iyiydi hiç değilse aksiyon bir hareket vardı. O yüzden puanı 6 yaptım. Anladım ki diğer kitaplarda böyle iğrenç ve mide bulandırıcı yani 250 sayfanın 150 sayfası full çiftleşme (çünkü hayvan gibiler) neyse benden bu kadar açıkçası çok bile dayandım. Diğer karakterleri de merak etmeme rağmen hepsi birbirinin aynı karakterler değişik yaşadıkları ilişki aynı. Kızların 2 sayfa sonra aşık olması erkekler zaten görür görmez aşık aşırı saçmaydı yani tüm kitapları böyle gidiyor. Gerek görmüyorum.
Okurken Kendime Aynadan Bakmak: İki Şehveti Dizginlemek
İki Şehveti Dizginlemek - Mide ve Cinsellik bir nasihat kitabı değil, daha çok yol arkadaşı gibi. 
İmam Gazali ’nin dili sert değil, içten ve samimi; bu da okurken yalnız olmadığımı hissettirdi. Kitap bana hem bireysel hem de toplumsal bir mesaj verdi: Kendini dizginlemek, çevrene karşı daha adil ve dengeli olmanın da anahtarı.. 1000Kitap
İki Şehveti Dizginlemek - Mide ve Cinsellik bir nasihat kitabı değil, daha çok yol arkadaşı gibi. İmam Gazali ’nin dili sert değil, içten ve samimi; bu da okurken yalnız olmadığımı hissettirdi. Kitap bana hem bireysel hem de toplumsal bir mesaj verdi: Kendini dizginlemek, çevrene karşı daha adil ve dengeli olmanın da anahtarı.. Reklam
“Dosta düşmana karşı insan kendini göstermeliydi. İnsan bu dünyaya niye gelirdi? Din, İman, ırz, namus, bir de düşmanlarını çatlatmak için!”
Hanımın Çiftliği serisinin ikinci kitabı olan Hanımın Çiftliği’ni bitirdim. İlk kitabı Vukuat Var kitabındaki bazı karakterleri yeterince tanıyamamış olduğumu fark ettim. Orhan Kemal’in ağalık, ırgatlık konusunu genişlettiğini; aşkın bir anda silinen basit bir duygu olabileceğini, insanın insana duyduğu hazzın değerlerden de öte bir hâl olduğunu öğrenmiş oldum.
Güllü’nün beni hayal kırıklığına uğratan hafif karakteri, Cemşir ve Hamza’nın bir anda kitabın en silik karakterleri olarak görülmesi, Muzaffer Bey’in mide bulandırıcı çarpık ilişkileri… Neresinden tutsam elimde kalıyordu karakter analizlerim. Serinin son kitabını okuduktan sonra daha oturacağına inanıyor ve bir an evvel bu hayal kırıklığından kurtulacağım umuduna tutunmak istiyorum. Okuyan arkadaşlarıma şimdiden Güllü’nün yapacakları için sabırlar diliyorum.
#kitaplayseyorumum #hanımınçiftliği #orhankemal #kitapönerisi #bookstagram
Enfes bir gerilim polisiye... Mide bulandırıcı anlar olmadan geren bir kitap... Anbean anlatılan hikaye ve geçmişle bugünü kıyaslayan cümleler...
OKUMADAN ÖNCE LÜTFEN AMA LÜTFEN DÜŞÜNÜN
Ben kitapları çok fazla yarım bırakan biri değilimdir ancak bu kitabı bitirmeye çalışırken ömrümden ömür gitti ve en sonunda devam edemeyeceğime karar vererek yarısında bıraktım. Konusu çok ilgi çekici olduğu için bir şans vermek istedim ve satın aldım. Ama kitabın ilk bölümlerinden itibaren çok fazla mantık ve sıralama hatası var. Ayrıca doğru düzgün diyebileceğim betimleme yok, olan betimlemeleri de o kadar mide bulandırıcı ki anlatamam. Kim sayfalar boyunca erkek karakterin baklavalarını, kaslarını, kadında arzu (?) uyandıran bakışlarını falan okumak ister? Yazarın ilk kitabı mı bilmiyorum eğer ilkse bu amatörlüğe ve iğrençliğe çok küçük bir ihtimal göz yumabilirim ama başka türlüsü mümkün değil. Önermiyorum, keşke almasaydım aldığıma bin pişman oldum.
Otomatik Portakal, insan doğasının karanlık yönlerini, özgür iradeyi ve sistemin bireyi tek tipleştirme arzusunu yüzümüze çarpan sarsıcı bir eser. Anthony Burgess, Alex üzerinden suç, ceza ve toplumsal ahlâk kavramlarını felsefi bir derinlikle sorguluyor. Ancak eserin, şiddeti normalleştiren dilinin yanı sıra sınırları zorlayan yoğun müstehcenliği kesinlikle her okura hitap etmeyen, mide bulandırıcı bir atmosfer yaratıyor. Yazarın bu itici unsurları bir eleştiri aracı olarak kullandığı açık; fakat anlatımdaki doz aşımı, edebî hazzı baltalayıp okuyucuyu psikolojik olarak fazlasıyla yıpratıyor. Devlet eliyle "iyileştirilen" insanın bir robota dönüşmesini anlatan bu başyapıt, felsefi olarak her ne kadar ses getirdiyse de, barındırdığı çiğlik ve rahatsız edici üslûp açısından da bir o kadar mesafeli yaklaşılması gereken, ağır bir yapıt.
Reklam
Reklam