Sevgi içimdə həm işıqdır, həm də kölgə. Bir tərəfim yaxın olmaq, sarılmaq, içimdəki bütün duyğuları bölüşmək istəyir, amma digər tərəfim qorxudan geri çəkilir. Çünki güvənmək istədiyim qədər güvənməməyim də var. Sanki ürəyimdə bir körpü qurulub ,bir addım atsaydım, sənə çatardım, amma həmin körpü sanki hər an uçacaqmış kimi gəlir. Bu narahatlıq məni həm sənə bağlayır, həm də səndən uzaqlaşdırır . Bəzən düşünürəm, sevgidə ən çətin şey sevmək deyil, güvənə bilməkdir. Mən içimdə sənə doğru qaçan bir uşaq kimiyəm, amma eyni anda qorxudan gizlənən bir insanam. Nə tam yaxınlaşa bilirəm, nə də tam uzaqlaşa. Sanki sevgi məni sınayır — bəs görən mən ürəyimin gücünəmi qalib gələcəyəm, yoxsa qorxularımla məğlub olacağam.?