Bəzən həyat elə bir sınaq olur ki, zaman nə qədər keçsə də, bədən hərəkət etsə də, ruh həmin o ilk anın içində donub qalır. Sən gəldin, bir insan kimi toxundun dünyama, sonra getdin ,amma mən dünya kimi eyni yerdə qaldım, bütün mövsümlər üstümdən keçsə də, köklərim həmin günlərdə ilişib. Hər gecə eyni lənəti pıçıldayıram, sanki nəfəsimə qarışan bir dua kimi; bəlkə səni geri qaytarar deyə. Hər addımımda adını axtarıram, hər sükutda səsini eşidirəm, amma əllərimə keçən yalnız xatirələrinin tozudur. Yenə də, ürəyim səni buraxmaqdan imtina edir ,adını silmir, nəfəsini unutmur, baxışlarının isti kölgəsini gizlətmir. Sən mənim üçün sadəcə bir xatirə deyilsən; sən hələ də nəfəs aldığım havada, içimdə qalan ən sakit, amma ən ağır fırtınasan. Hisslərin məxmər kimi incə, amma mənim içimdə oyduğu boşluq daşdan da sərtdir. Səni itirsəm də, sevgim itmir – o, sanki bu dünyanın qanunlarına tabe olmayan bir gücdür və mən onu daşıdıqca həm yaralanıram, həm də yaşayıram.