Herkesi sevmek zorunda değilim. Herkese içten davranmak gibi bir derdim de yok. Bazı insanlar var… Yanında durunca bile insanın ruhu daralıyor. Bakışları yapmacık, konuşmaları samimiyetsiz, karakterleri yorgunluk gibi… Sırf hayat mecbur bıraktı diye aynı ortamdayız; yoksa normal şartlarda selamımı bile esgeririm. Ben kimseyi kırmamak için susuyorum ama sustuğum şeyi sevdiğimi sanmayın. Mesafem sessizdir benim. İçimde yer vermez, gönlümde iz bırakmam. Kalabalığın içinde yan yana dururuz belki… Ama ben çoktan sizden uzaklaşmış olurum.