Şu insanlar, şu dünyada var oldukça her şeye akıl erdirecekler, kartalın uçuşuna, karıncanın yuvasına, ayın, günün doğuşuna, batışına, ölüme, kalıma, her şeye akıl sır erdirecekler. Karanlığa ışığa, her şeye, her şeye akıl erdirecekler, tek insanoğluna güçleri yetmeyecek. Onun sırrına ulaşamayacaklar.
İdare etmek güzel, büyük hırslara kapılmadan yaşayıp gitmek mümkünken bu endişe niye? Yapan, üreten, beceren olmakta sorun yok, illa “başaran “ olmaya gerek var mı? Hadi başardın, bunun havasını atmadan yaşayıp gitmek mümkün, bu ölümlü dünyada öyle çok hırslanıp kendini yemenin alemi yok, değil mi?