PULP FICTION
Quentin Tarantino
Yönetmen: Quentin Tarantino
Yıl: 1994
Süre: 154 dakika
Tür: Neo-Noir / Kriminal
Cannes: Altın Palmiye (1994)
Bazı filmler zamanı doldurur. Bazıları zamanı yeniden tanımlar. Pulp Fiction, ekrana her yansıdığında sinemanın kurallarını yeniden yazmaya devam eden, otuz yıldır güncelliğini yitirmeyen sapkın bir başyapıttır.
Anlatı Yapısı: Zamanı Kırmak
Pulp Fiction'ın en yıkıcı özelliği, hikâyeyi neden-sonuç zinciriyle sunmayı reddetmesidir. Film, birbiriyle kesişen üç ayrı öykü katmanını — "Vincent Vega ve Marsellus Wallace'ın Karısı", "Altın Saatin Hikâyesi" ve "Bonnie Durumu" — kronolojik sırayı paramparça ederek anlatır. Bir sahnede öldürülen karakter, başka bir sahnede sağ sağlim oturup hamburger yer.
Bu yapı seyirciye hem yabancılık hem de tuhaf bir huzur verir: olayları değil, anları deneyimliyoruz. Tarantino, kurgusunu bir bulmaca olarak değil, bir caz kompozisyonu gibi düzenler — her parça kendi ritmine sahip, ama bir arada çalındıklarında mükemmel bir harmoni doğar.
*"Tarantino'nun doğrusal olmayan kurgusu bir numaracılık değildir; tembelliğin değil cesaretinin ürünüdür. Film, başlangıcından sonuna doğrusal okunduğunda bile tüm anlamını korur."*
Senaryo, Tarantino ve Roger Avary'nin müşterek kaleminden çıkmış olsa da üslup tümüyle Tarantino'ya aittir: Sıradan insanlar sıradan şeyler hakkında — McDonald's menüleri, ayak masajları, masa başı fıstık ezmesi — olağanüstü diyaloglar kurar. Şiddet ise şiirsel bir estetikle sunulurken komedi ile trajedinin sınırını bilinçli olarak silik bırakır.
Karakterler: Efsaneleşmiş Siluetler
Filmin her karakteri, türün klişelerini içselleştirdikten sonra onları yıkmak üzere tasarlanmıştır. Suç sinemasının tetikçileri bu denli felsefi konuşmaz; bu denli kırılgan, bu
Kişisel çizgim1000k
Kendine çok bakan ,cildi parlayan,saçları fönlü bakımlı erkekler eşcinsel olabilir diyorlar. Beni en çok güldüren hipotezlerden biri de kadınlardan hoşlanan bir erkek , ortalama bir Türk erkeği.. Ama erkeklerden hoşlanmaya başlayınca karın kası yapar, küpe takar , efenim kendine bakar. Bunu incelemek istedim aslında.
Bir erkek için önceliğin kendi olması hep zor olmuştur. Gençliğin başlarında parası azdır, kıyafet alamaz , aldığını hep giyer. Ayda bir berbere gider. Sonrasında harçlıklarını biriktirip annesine koltuk takımı falan alır. O parayı annesine vermesi onda bir gurur yapar. Hatta daha geriye gidersek üç beş kuruş arttırıp biriktirdiği yirmi sekiz lira ile ailesini lahmacun yemeye götürür. Lahmacun tatlı olur , anısı bol olur. Hayatında para kazanmaya başlayınca yokluk gören erkek , kardeşlerim yaşamasın der. Onlara bir şeyler yapmaya çalışır. Milkshake içerken çeşidini bilmediği için karışık olsun abi diyen çocuklar , şişkin hesaplar bırakır. Erkek yine gururludur. Sonra hayatında bir kadın girer. En güzel şeyler onun olsun der, çalışır didinir. Ona güzel bir hayat kurar. Babasından gördüğü şeyi eşine yapar. İşte erkek bu aşamalarda kendine bakar ama bir bardağın yansımadan bakar. Taşlar yerine oturunca artık kendine yönelebilir. Erkekler basit canlıdır . Bu yüzden bir kadın bir sürü kozmetik ürüne sahipken erkeğin tek şişede buluşan hem saç hem de vücut için olan şampuanı vardır. Köpürdükçe kıçına mı başına mı sürdü fark etmez.
Adım adım bir erkek kendini keşfeder. Reddedilmeler, kaybetmeler, yutkunamamalar ile ilerleyen bir ömürde kendine bakmaya başladığı zaman geç yıllara kaldıysa eşcinsel midir yoksa basit bir erkek midir bilemem.
