Benim için tek kurtuluşun her şeyi kabullenmek olduğunu anladım o zaman. O zamandan beri -kuşkusuz sana tuhaf gelecek ama- daha mutluyum.
Ruhumun nihai özüne ulaşmıştım. Birçok yönden düşmanı olmuştum onun ama bir dost gibi beni bekler buldum. İnsan, ruhuyla ilişki kurunca, bir çocuk kadar yalın oluyor. Hazreti İsa'nın öğütlediği gibi tıpkı. Ölmeden önce "ruhuna sahip olan" insanların sayısı, trajik denecek kadar azdır.
Şimdi bana öyle geliyor ki, dünyada var olan olağanüstü miktardaki acının tek açıklaması bir tür "sevgi" olabilir. Başka herhangi bir açıklama bulamıyorum. Başka bir açıklaması olmadığına eminim ve dünyalar gerçekten de dediğim gibi "keder"den yaratılmışsa sevgi tarafından yaratılmıştır, çünkü uğruna dünyalar yaratılan insan "ruh"unun başka biçimde mükemmeliyetin sınırlarına ulaşması olanaksızdır. Güzel bedene "haz", güzel ruha "ıstırap" gerekir.