"Birçok şeyi görmemek, duymamak, kendine yaklaştırmamak — insanın rastlantı değil zorunluluk olduğunun ilk kanıtı, ilk akıllıca davranışı. Bu özsavunma içgüdüsünün yaygın adı, beğenidir. Buyruğu, yalnızca 'evet' demenin 'özverili' olacağı durumlarda 'hayır' dememizi değil, aynı zamanda mümkün olduğunca az 'hayır' dememizi de ister."
"Her türden şeyi okumak benim için dinlenceden sayılır: Bunun sonucunda da beni kendimden kurtarır, yabancı bilimler ve ruhlar arasında dolaşmama izin verir – artık ciddiye almadığım bir şey. Okumak beni kendi ciddiyetimden kurtarır. Yoğun çalıştığım dönemlerde etrafımda hiç kitap göremezsiniz: Yanımda kimsenin konuşmam ve hatta düşünmesine izin vermekten kaçınırım. Bu da okumak olurdu..."
Narsistliğin kitabını değil resmen imparatorluğunu kurmuş valla. Neden bu kadar akıllıyım yok efendim neden bu kadar bilgeyim diye başlıklar atmış ki sanırsın kainatın sırrını tek başına çözmüş de bize sadaka veriyor. Okurken içimden sürekli tamam şampiyon en büyük sensin en zeki sensin sakin ol demek geldi çünkü adamdaki o ego kimsede yok. Hani biz bir işi başarınca ufaktan havaya gireriz ya bu adam direkt bulutların üstünde tek başına halay çekiyor resmen.
Kendi yazdığı kitapları öyle bir övüyor ki sanırsın her biri gökten zembille inmiş kutsal metin. Yok "Zerdüşt" şöyle eşsizmiş yok "Deccal" böyle dünyayı sarsarmış derken adam kendi kendine madalya takmaktan yorulmamış hiç. Kitap aslında bir otobiyografi gibi ama daha çok "ben neden bu kadar muazzam biriyim" konulu bir kompozisyon çalışması olmuş sanki. Neyseki kitap çok uzun değil de adamın o devasa egosunun altında ezilmeden sonuna kadar gelebildik. Sonuçta felsefe falan güzel ama bu kadar da kendini beğenmişlik biraz bünyeye ağır geliyor valla tam bir özgüven patlaması rehberi olmuş bayıldım.
Neden Bu Kadar Akıllıyım?Friedrich Nietzsche