Nilüfer Turgut
@minerva_nt
"Bir anda toprak açıldı, sarayı da, has bahçeyi de, filled sultanını da yuttu gitti. Karıncalar ülkelerin altını oyarken filler sultanının da sarayının altını oymayı da unutmamışlardı.
Kıssadan hisse, yeryüzünün bütün karıncaları birleşince..."
"Delirmişler bunlar, delirmişler," diyordu da başka bir şey demiyordu. "Dünyanın bu delirmiş çağı da, bu alçalmış, bu obur, bu bencil çağı da geçecek ama, ne zaman geçecek?" Üzüntüsüden kahroluyordu. Fil filken bile, bir canlıya, bir yaratığa bu kadar delirmeyi, bencilliği, zulmü, alçalmayı yakıştıramıyordu. (...) Neydi bu kadar çaba, bu kadar bencillik, alçalma, zulüm, işkence? Delirmişti bu filler, ama delirmenin de bir sınırı olmalıydı.
"Yaşlı Kızılderili, çadırının önüne oturmuş birbiriyle dalaşan iki köpeğini izlemektedir. Yanına gelen torununa 'Bak oğlum' der, 'şu köpeklerin beyaz olanının adı iyilik, siyah olanının ise kötülüktür.' Çocuk köpeklerden hangisinin kazanacağını sorunca da, şu karşılığı alır: 'Ben hangisini beslersem o kazanır!..' "
