Şimdi dünya herkesten yapılmış bir gönül yorgunluğu. şimdi dünya soğuk. insan büyüdükçe bir bir ayrılıyormuş sevdiklerinden.
insan güzellikten önce korkuyu görüyormuş.
şimdi dünya eşiklerde bir salkım gözyaşı.
kimse odalara sığmıyor. yollar bir yalnızlık ıslığı.
herkes topuklarında bir tomurcuk arzusuyla uyuyor.
şimdi dünya başsız sonsuz bir alın çizgisi.
içinde bütün kadınlardan bir anne.
içinde bütün babalar sigara dumanı.
sen bir basma entarisin ki gittiğin her yer eteklerinde çiçekleniyor. gülmüyorsun da gökyüzü yıldızlarını döküyor üstümüze.
kömür kokularını sevdiğim kadın, sen ne zaman büyüdün.
ne zaman bütün şarkıların kederi oldun.
O yoksulluk içinde bizi ne zaman doğurdun. nasıl sevdin bu kadar yalan insanı. köpükler, gamzeler, menevişler… ölümü nerende sakladın.
Şimdi dünya evlerde bir ayrılık ayini.