Büşra
@miniyo
Ruhun mu ateş yoksa o gözler mi alevden?
Erzurum
101 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
"Körlük" okuduğum en yorucu kitap oldu.
Kitapta kişi adları yok. Kişiler kitap sonuna kadar iki üç sıfatla her seferinde yinelenerek tanımlanıyor. İsmin bir önemi olmadığı söylenmiş. Sonuçta herkes aynı toplumda yaşıyor. Nokta ve virgül dışında noktalama işareti kullanılmamış. Kim konuşuyor kim ne demiş hepsi peş peşe yazılmış aralık yok. Paragraf yok, uzun uzun bölümler halinde ilerliyor buda bir yerden sonra sıkıcı oluyor açıkçası. Benim okuduğum yayınevi birde bunların üstüne küçük punto kullanmış belki kitabın tarzı budur bilemiyorum. Takip etmek yorucu bir kitap oldu benim için.
Kitabın vermek istediği mesaj ise çok anlamlı. Toplumda yaşamın belli bir süreden sonra yerin, zamanın önemini kaybedip bir vahşete dönüştüğü ve kadınların bu vahşette nasıl kullanıldığını bize felsefi yollarla sunan bir kitap. Yine her zaman ki gibi kadının tek başına gösterdiği cesareti ve gücü yadsınamayacak derecede ortaya konulmuş. Bu yönleri ile harika. Bazı bölümlerin okunması gerçekten mide bulandırıcı cinsten. Midesi tutmayan, bünyesi kaldıramayan bir kaç sayfa atlayabilir bir şey kaybetmez diye düşünüyorum. Bende öyle yaptım. :) Belli bir durağanlıktan sonra çok güzel düşündürücü bir şekilde bitiyor.
Günümüzde de farkında olmadığımız yada olup ses çıkaramadığımız, çıkarsak bile sesimizin duyulmadığı bir toplumsal vahşetin içinde değil miyiz zaten? Buna onlarca örnek verilerebilir bence. Kör müyüz yoksa gören körlerden miyiz?
İyi okumalar dilerim.
Reklam
"Zaman yaşamın kendisidir." Dedi Momo.
Son zamanlarda okuduğum en tatlı kitaplardan. Çocuklar için yazılmış masal niteliğinde bir kitap olmasına rağmen büyüklerin özellikle ebeveynlerin de sıkılmadan merakla okuyacağı veya okuması gereken türden.
Zaman hırsızları ile savaşan kimsesiz, ismini bile kendi bulan küçük bir kız çocuğu. Üstelik çok iyi bir dinleyici.Çocukluğunu sokakta arkadaşları ile oyun oynayarak geçiren herkes o günleri anımsayacak ve Momo'yu daha iyi anlayacaktır. Ne telefon ne bilgisayar ne de zamanı çalan başka bir şey. Şimdi ise zamanı değerli kılmak için sürekli planlar yapıp onu aslında daha da kaybediyoruz. Momo tam da bunu eleştiren bir kitap. Neden acaba zaman bize yetmiyor, hem de bu kadar plan ve tasarruf yaparken?
Zaman kavramından bu kadar bahsederken siz de değerli zamanınızı ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim. Herkesin Momo gibi acele etmeden dinleyen ve anlayan bir arkadaşı olması ümidiyle. :)
İçimdeki bir parça huzuru da alıp götüren Huzursuzluk.
Uzun zamandır merak ediyordum fakat okuma fırsatını yeni buldum. Kapak resmine bakarak kendimce beklentilere girdiğim fakat okuyunca beklentimle hiç alakası olmayan beni çok farklı yerlere götüren bir kitap oldu.
Bambaşka diyarlarda, farklı acı dolu hikayelerde buldum kendimi. Empati kurmamak elde değildi.Sevda ile acının harmanlandığı bir Ortadağu gerçeği. Bunun yanında ön yargıları silen doğru bildiğimiz yanlışların farkına vardıran bir kitap. Sadece insan olabilmenin ve insan kalabilmenin diğer bütün değerlerden önce geldiğini vurguluyor. Bir bölümünde göz yaşlarıma hakim olamadan merak içinde okuduğum bu kitapda beynime kazıdığım bir cümle: "Ben bir insandım abla!"
Okumakta gecikmiş olsam da iyi ki okumuşum tavsiye ederim.
Nacizane görüşlerim bunlar. Keyifli okumalar dilerim.
