sena m.

onu hiç tanımadım, ama hala seviyorum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
çocukluğundan söz ettikçe, bir koşu onun çocukluğuna kadar gidip başını okşamak istiyorum. insan böyle anlarda, aşık olduğunu daha çok hissediyor.
karşı kıyılara, gelip geçen vapurlara, onca yağma ve talana karşın istanbul'un tükenmeyen güzelliğine, mevsimin yakmayan güneşine, üşütmeyen rüzgarına, dallarını silkeleyip yapraklarını yenileyen ağaçlarına birlikte bakıyoruz. kim ölmek ister ki bu havalarda?
bir dahaki gelişinde birkaç sevdiğinin daha eksildiğini göreceksin buralarda, bu ben de olabilirim hiç belli olmaz, ölümün sıralı bir şey olmadığını biliyoruz nasılsa; bir dahaki gelişinde birkaç bina daha yıkılmış, birkaç sokak daha değişmiş, birkaç yeni bulvar açılmış olabilir. dön artık.
hayat, onun için hep bir uzaklık demekti. onu içine almayan, hep kıyısında durduğu bir şey.