sena m.

toplumun, yetişkinlerin, evliliğin, anneliğin, tüm bu şeylerin bir şekilde bir kadını evine hapsedip orada tutmak için ustaca tasarlandığına dair bir hisse kapılmaya başlamıştı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
öylesine ani gelişen bir durumdu ki artık kocalarını öldürüp savunma olarak regl öncesi sendromunu ileri süren kadınları anlayabiliyordu.
kendisi de anne olduğu için her ne kadar bir kadınla arkadaş olmaktan pek kaçınamasa da sırf paylaşılan annelik nedeniyle yeni bir arkadaşlığa başlamanın iğrenç olduğunu düşünüyordu.
annenin tek projesi oydu. en büyük yaratma işini gerçekleştirmişti ve şimdi elinde hiçbir şey yoktu. yapabileceği tek sanatsal faaliyet onu hayatta tutmaktı.
sanırım çalışan anne olmak şu ana kadar uydurulmış en saçma sapan kavram. yani, kim çalışan anne değil ki? sonra bir de buna maaşlı bir iş ekliyorsun da ne oluyor? çalışan çalışan anne mi oluyorsun? çalışan baba dendiğini bir düşünsene.