Hiçbir şey olmak zorunda değilsin. Zorlama. Kendi yolunu ara ve sana uyan bir şey bulana kadar aramayı bırakma. Belki de hiçbir şey uymayacak. Belki de sen bir hedef değil bir yolsun. Sorun değil. Sen de yol ol. Ama pencereden bakmaya değecek bir yol olsun.
Sadece yanında olmanın, günün nasıl geçtiğine dair alelade konuşmalarımızın, gündelik gerçekliğimizin tatlılığını, birlikte var olmanın hafif ama yenilmez rahatlığını deli gibi özlemiştim. Evrenin onu içinde bulundurmaktan daha büyük bir amacı olabilir miydi?